Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] orzekającą o wymeldowaniu I.S. z miejsca pobytu stałego w K. ul. A 15 m. 8.
W uzasadnieniu podniesiono, że wobec spełnienia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960) decyzja organu I instancji nie narusza prawa.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego I.S. kwestionuje zasadność rozstrzygnięcia szczególnie w zakresie ustalenia, że opuszczenie lokalu pod wskazanym adresem nastąpiło dobrowolnie. Skarżący podnosi, że zrobił to pod przymusem byłej żony i przede wszystkim dlatego, aby uniknąć oskarżeń o znęcanie się psychiczne i fizyczne nad żoną. Nadal posiada klucze do mieszkania i przebywa w lokalu pod nieobecność żony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji.
W dniu 16 kwietnia 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła informacja z [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], z której wynika, że I.S. w dniu 26 sierpnia 2003 roku zameldował się w K. przy ul. B 16 m.
- 3. W załączeniu przedstawiono kopie druku "zgłoszenie pobytu stałego" potwierdzającego powyższą okoliczność.
W dniu 22 kwietnia 2002 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo uczestniczki postępowania B.S. z informacją, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Kutnie z dnia 15 lipca 2003 roku sygn. akt INs 462/02 Sąd przyznał jej na wyłączną własność spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu przy ul. A 15 m. 8 w K. zasądzając na rzecz I.S. spłatę w kwocie 22.000 złotych, której dokonała 11 grudnia 2003roku, na co przedstawia dowód wpłaty.
Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2004 roku wezwano skarżącego do wypowiedzenia się, czy wobec faktu, że w dniu 26 sierpnia 2003 roku zameldował się na pobyt stały w K., przy ul. B 16 m. 3 nadal popiera skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego w K. przy ul. A 15 m. 8.
W odpowiedzi skarżący poinformował, że nie zamierza meldować się pod uprzednim adresem tj. w K. przy ul. A 15 m. 8 bowiem nie jest już współwłaścicielem tego lokalu, ale uważa, że został wymeldowany niesłusznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Kognicja sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.
Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu.
Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadmionistracyjna
Sytuacja ta (bezprzedmiotowość orzekania) zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Na skutek bowiem zameldowania się przez I.S. w dniu 26 sierpnia 2003 roku w lokalu przy ul. B 16 m. 3 w K. i oświadczenia złożonego na wezwanie sądu, z którego treści jednoznacznie wynika, że skarżący nie zamierza meldować się pod uprzednim adresem bowiem utracił uprawnienia do tego lokalu, upadła konieczność rozstrzygania legalności wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] zaskarżonej przez I.S.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w postanowieniu.