Uzasadnienie
3 II SA/ Łd 1490 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J.B. choroby zawodowej. Decyzja ta podjęta została w oparciu o § 1 ust. 1 i § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zdaniem organu I instancji orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] nie pozwalają na stwierdzenie, że występujące u J.B. schorzenia w postaci zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią szyjną, cukrzycy typ. II i przewlekła choroba niedokrwienna serca mogą być uznane za chorobę zawodową bowiem nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych.
W odwołaniu od tej decyzji J.B. zakwestionował ustalenie, że występujące u niego schorzenia nie są efektem pracy w szkodliwych warunkach. Nadto podniósł, że ma coraz większe problemy ze słuchem.
Rozpoznając odwołanie J.B. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. i § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja znajduje oparcie w prawie. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, iż orzeczenia lekarskie obu jednostek społecznej służby zdrowia są zgodne w treści. Rozpoznane jednostki chorobowe nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.B. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu a nadto podniósł, że organ nie ustosunkował się do zawartego w odwołaniu zarzutu pominięcia występującego u niego ubytku słuchu. Podkreślił, że schorzenie to zostało u niego rozpoznane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto organ podniósł, że uszkodzenie słuchu nie było przedmiotem postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Uchybienia te polegały przede wszystkim na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) będącym efektem niedopełnienia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy winien był z urzędu, z uwagi na treść odwołania oraz rozpoznania zawartego w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], wezwać placówkę (placówki) do rzetelnego uzasadnienia opinii i wyjaśnienia z jakiego powodu nie rozważyły związku uszkodzenia słuchu z wykonywaną przez skarżącego pracą. Orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego (tak też wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 roku II SA /Wr 1452/ 97 opubl. w ONSA 2000/2/63). Opinia taka nie może ograniczać się jedynie do samej konkluzji. Winna ona również zawierać przekonujące uzasadnienie, które pozwoli organom administracji publicznej na sprawdzenie, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i tym samym skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lakonicznej lub sprzecznej z przepisami prawa
Opinie lekarskie znajdujące się w aktach nie mogły być podstawą wydania decyzji co do istoty sprawy. Zaniechanie przez organ odwoławczy obowiązku zażądania rzetelnego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego stanowiło poważne naruszenie uprawnień procesowych skarżącego zagwarantowanych przepisami powołanego wcześniej rozporządzenia jak też przepisami procedury administracyjnej.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż stwierdzenie choroby objętej wykazem oznacza, że jej powstanie, rozwój lub nawrót pozostaje w związku z pracą wykonywaną przez poszkodowanego narażającą na taką chorobę. Odmowa uznania choroby zawodowej jest uzasadniona jedynie wówczas, gdy wszystkie czynniki oceny wymienione w § 1 ust. 2 rozporządzenia dają podstawę do negatywnego wnioskowania dla zainteresowanej strony, tj. stanowią dostateczną podstawę do wyłączenia związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a działaniem czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy (orzecz. SN z dnia 14.X.1988 r. III PRN 6/88).
Nie można podzielić poglądu zawartego w odpowiedzi na skargę, iż uszkodzenie słuchu nie było przedmiotem postępowania administracyjnego. Schorzenie to zostało rozpoznane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy a także powoływał się na nie skarżący w swoim odwołaniu. Występujące u niego schorzenia, w tym również ubytek słuchu, skarżący wiązał z pracą w szkodliwych warunkach.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję.