Uzasadnienie
Wojewoda [...], decyzja z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], którą organ pierwszej instancji umarzył postępowanie prowadzone na wniosek M. B. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego według projektu zamiennego, w miejscowości M., w gminie O., na działce o numerze ewidencyjnym [...].
W trakcie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy wskazał, że wspomnianą decyzją z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art.104 i 105 § 1 k.p.a. umorzył w/w postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego wg projektu zamiennego, bowiem w dniu 26 sierpnia 2010 roku inwestor wycofał swój wniosek z dnia 3 grudnia 2009 roku, w sprawie pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji wg projektu zamiennego. Wcześniej Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Na skutek odwołania H. S. i A. S. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Cofając wniosek o pozwolenie na budowę wg projekt zamiennego inwestor poinformował, że budynek gospodarczy będzie realizowany w oparciu o pierwotne pozwolenie na budowę.
Od wskazanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] odwołanie złożyła H. S. podnosząc zarzut, iż decyzja ta jest niesłuszna i w istocie zmierza do obejścia prawa. Zdaniem skarżącej zamiast usunąć uchybienia wskazane przez Wojewodę [...] w/w decyzji z dnia [...] Starosta [...]i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem odwołującej się jest to działanie mające zaciemnić sytuację i uniemożliwić obronę jej praw, bowiem od kilku lat bezskutecznie próbuje obronić się przed zajęciem działki, będącej jej własnością, przez sąsiada – M. B., a lokalizacja projektowanej inwestycji narusza granicę jej działki.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] Wojewoda [...] wyjaśnił, iż inwestor – M. B. - wycofał wniosek dotyczący zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego dla przedmiotowego budynku gospodarczego, informując jednocześnie, iż będzie go realizował w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany i pozwolenie na budowę udzielone przez Starostę [...] decyzją z dnia [...], nr [...]. Wobec powyższego, uznając, iż brak jest przedmiotu postępowania, należało przedmiotowe postepowanie umorzyć.
Powyższą decyzję H. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. Nadto wyjaśniła, że Wojewoda [...] pominął fakt, że przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego toczyło się postępowanie w tej samej sprawie, a skarżąca w dacie 30 października 2010 roku otrzymała dwie decyzje, zaskarżalne odpowiednio do WSA w Łodzi i WSA w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym sąd stwierdza, że organy administracji przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszyły przepisów prawa.
Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem prowadzonym na wniosek inwestora i to inwestor pozostaje do końca postępowania tą jego stroną, która jest władna w każdej chwili wyrazić wolę co do dalszego losu wniosku. Przysługuje mu prawo cofnięcia wniosku w każdym stadium postępowania. Osoba składająca wniosek jest cały czas prowadzenia postępowania jego gospodarzem i dysponentem w tym właśnie znaczeniu, że może się z tego postępowania wycofać. W takiej sytuacji - w razie cofnięcia wniosku – postępowanie staje się bezprzedmiotowe, bowiem organ nie dysponuje już (w sensie prawnym) przedmiotem postępowania, o którym mógłby merytorycznie rozstrzygać. Taka właśnie sytuacja oznacza bezprzedmiotowość postępowania, która skutkuje koniecznością jego umorzenia na podstawie powołanego przez organy art. 105 § 1 k.p.a..Umorzenie postępowania oznacza też, że poddany kontroli projekt inwestycyjny nie może być podstawą realizacji inwestycji, natomiast pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącą nie należą do kognicji organu architektoniczno budowlanego i nie mogły być w zakończonym postępowaniu rozstrzygnięte.
Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm m.o.