Uzasadnienie
IISA/Łd1574/02
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 30 września 2002r., po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej stację bazową telefonii komórkowej GSM 900 (maszt, kontener technologiczny, przyłącze energetyczne) na działce nr ewid. 645, położonej w S. przy ul. A. Organ I instancji ustalił, że inwestycja realizowana będzie na terenie, który zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania terenu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] jest oznaczony symbolem F 11 UT, US, WW – określonym jako "tereny usług z zakresu turystyki i wczasów, tereny usług sportu, tereny urządzeń zaopatrzenia w wodę". Organ przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.
Od decyzji tej odwołanie wniosło Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M., które zgłosiło udział w postępowaniu na podstawie art.33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627). W odwołaniu podniesione zostały następujące zarzuty:
1.postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko powinno zostać przeprowadzone na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, natomiast postępowanie zostało przeprowadzone częściowo w oparciu o te przepisy, ale częściowo w oparciu o przepisy ustawy prawo ochrony środowiska;
2.decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego 3.zaskarżona decyzja jest niezgodna z ustaleniami mpzp, wg którego teren działki nr 645 to teren usług wczasowych i sportowych 4.w aktach brak jednoznacznych informacji o spełnieniu wszystkich obligatoryjnych wymogów określonych w art. 13 ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie 5.Stowarzyszenie nie mogło w pełni korzystać ze swoich uprawnień w toku postępowania, nie było bowiem odpowiednio wcześnie powiadamiane o podejmowanych czynnościach, m.in. nie mogło się ustosunkować do opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy przyznało, iż postępowanie w zakresie oddziaływania na środowisko winno się istotnie toczyć na podstawie ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie a nie ustawy o ochronie środowiska. W ocenie Kolegium błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik postępowania, gdyż w obydwu ustawach tryb postępowania jest identycznie unormowany.
Kolegium uznało za nietrafny zarzut niezgodności decyzji z ustaleniami mpzp. Tereny przeznaczone pod usługi z zakresu turystyki i sportu winny posiadać łączność telefoniczną, zatem przedmiotową inwestycję można uznać za część infrastruktury o takim przeznaczeniu. Kolegium podkreśliło, że w mpzp brak jednoznacznych zakazów budowy urządzeń telefonii komórkowej.
Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 13 ustawy o dostępie do informacj...
Odpierając ostatni z podniesionych w odwołaniu zarzutów Kolegium przyznało, że istotnie organ I instancji występując o uzgodnienie decyzji do organu sanitarnego nie poinformował, że Stowarzyszenie bierze udział w postępowaniu na prawach strony. Stowarzyszenie nie otrzymało zatem odpisu postanowienia PWIS w Ł. z dnia [...]. Stowarzyszenie zostało jednak pouczone przez SKO o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tym zakresie, z takiej drogi jednak nie skorzystało.
Reasumując, Kolegium uznało odwołanie za nieuzasadnione i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. w skardze od powyższej decyzji wniosło o jej uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. Stowarzyszenie w uzasadnieniu skargi podniosło te same co w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzuty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, dalej w skrócie ustawa o p.s.a.).
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy o p.s.a.. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.
Skarga Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi z siedzibą w M. jest uzasadniona. Trafny jest przede wszystkim zarzut niezgodności decyzji o uzgodnieniu warunków zabudowy i zagospodarowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania.
Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89 poz.415), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organ zarówno I jak i II instancji, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dalej zwanym mpzp. Zgodne z ustaleniami mpzp są niewątpliwie inwestycje o zbliżonym charakterze, nie kolidujące z przeznaczeniem terenu, określonym w planie. Inwestycja będąca przedmiotem sporu ma zostać zlokalizowana w obszarze przewidzianym na usługi z zakresu turystyki i wczasów, tereny usług sportowych, urządzenia zaopatrzenia w wodę. Charakter tego typu budowli – masztu wzniesionego na wysokość kilkudziesięciu metrów, z towarzyszącymi urządzeniami obsługi nie współgra z rekreacyjnym charakterem otoczenia, przeznaczonego na wypoczynek, usługi wczasowe, na budowę ośrodka sportowo rekreacyjnego.
Trafnie zatem skarżący zarzuca, że inwestycja polegająca na budowie masztu telefonii komórkowej nie jest zgodna z mpzp. Nie zmienia tego wniosku pozytywne uzgodnienie inwestycji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., który oceniał przedsięwzięcie pod kątem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Zdaniem sądu decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania wydana została z naruszeniem cytowanego wyżej przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Trafny jest również zarzut pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w całym postępowaniu. Bezspornie skarżący nie otrzymał postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o uzgodnieniu warunków zabudowy. Nie mógł zatem skutecznie złożyć zastrzeżeń, czy skorzystać ze środka zaskarżenia tego orzeczenia. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż w toku postępowania międzyinstancyjnego przed organami administracji publicznej organy podjęły próbę ustalenia, czy skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w tym zakresie. Organ I instancji wydał bowiem decyzję bez zapoznania się w tym zakresie ze stanowiskiem skarżącego. Jest to uchybienie wobec zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a), mogącego mieć wpływ na wynik postępowania.
W kontekście powyższego zarzutu jedynie można rozpatrywać zasadność niezachowania przez organ I instancji procedury określonej w art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U. Nr 109 poz.1157 z późn. zmianami). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, m.in. rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.
Nie sposób odmówić zasadności zarzutu co do braku uzasadnienia decyzji organu I instancji w świetle wymogów art. 25 ust. 8 ustawy o dostępie do informacji o środowisku. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w sposób określony w art. 12-17 oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w art.35 w/w ustawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z uregulowania zawartego w przepisie art.107 § 1 k.p.a.. Można domniemywać, że organ I instancji uznał, iż zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 107 §4 k.p.a., zgodnie z którym można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, ale i takiej podstawy prawnej zabrakło w decyzji.
Tymczasem w sprawie zgłosił już udział skarżący, należało więc rozważyć szczególnie starannie, czy sprawa nie jest sprawą sporną, a takim przypadku zastosowanie miałby przepis art. 107 §4 zdanie II, stosownie do którego odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia nie dotyczy decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Uchybienia powyższe są naruszeniem zasad postępowania, wymienionych w przepisach art. 7, 77, 80 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art.145 § 1 ust 1 lit.a i c oraz art. 135 ustawy o p.s.a., uznając, iż podczas postępowania przed organami administracji doszło do naruszenia prawa materialnego (przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), które miało wpływ na podjęte decyzje oraz do wskazanych wyżej naruszeń postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm).