Uzasadnienie
II SA / Łd 1575-1576 / 01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na A.K. karę pieniężną w wysokości 8.570,59 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (ul. B) pod punkt handlowy w okresie od 1 stycznia do 22 marca 2001 r. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 39 ust. 3 i art. 40 ust.1, 4 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3, § 10 i § 10 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.) i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że termin obowiązywania poprzedniej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego upłynął w dniu 31 grudnia 2000 r. Wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wpłynął do zarządcy drogi w dniu 2 stycznia 2001 r. (nadany przesyłką pocztową w dniu 29 grudnia 2000 r.). W dniu 4 stycznia 2001 r. zarządca drogi wezwał zainteresowanego do uzupełnienia wniosku przez złożenie aktualnych załączników do wniosku. Wszystkie wymagane dokumenty A.K. złożył ostatecznie w dniu 23 marca 2001 r.
W ocenie organu nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego z mocą wsteczną.W okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia kompletnej dokumentacji umożliwiającej wydanie decyzji A.K. zajmował pas drogowy bez zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wysokość tej kary określa przepis § 11 powołanego rozporządzenia wykonawczego. Podkreślono także, że przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia nakłada na zainteresowanego obowiązek złożenia wniosku ze stosownym (trzymiesięcznym) wyprzedzeniem.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na A.K. karę pieniężną w wysokości 4.196,70 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (ul. A) pod punkt handlowy w okresie od 1 stycznia do 22 marca 2001 r. Uzasadnienie prawne i faktyczne tej decyzji jest identyczne jak w decyzji odnoszącej się do obiektu handlowego przy ul. B. Jedyną różnicą jest wysokość nałożonej kary pieniężnej z uwagi na mniejszą powierzchnię punku handlowego zajmowanego przez punkt handlowy przy ul. A. W odwołaniach od tych decyzji A.K. wniósł o ich uchylenie podnosząc, że wnioski o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nadał w urzędzie pocztowym jeszcze w grudniu 2000 r. W ocenie odwołującego się zarządca drogi dysponował pełną dokumentacją umożliwiającą wydanie pozytywnych decyzji.
Decyzjami z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżone decyzje znajdują oparcie w obowiązującym prawie. Organ odwoławczy podniósł, ze wysokość kar została wyliczona prawidłowo z uwzględnieniem charakteru drogi oraz strefy, w której znajdują się punkty handlowe. Zdaniem organu nie są zasadne zarzuty zawarte w odwołaniu. Zainteresowany nie załączył do wniosku aktualnych dokumentów i złożył je dopiero w dniu 23 marca 2001 r.
W skardze z do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.K. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że nie widzi swojego zawinienia. W jego ocenie to opieszałość urzędu spowodowała spóźnione wydanie decyzji.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne
Oceniając kwestionowane decyzje w tych dwóch aspektach stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne nie jest dotknięte jest wadami, które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Nadto kwestionowane decyzje znajdują oparcie w obowiązującym prawie materialnym.
Stosownie do treści art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm. – wg stanu prawnego na datę wydania decyzji) za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. W art. 40 ust. 7 powołanej ustawy ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia zasad i warunków udzielania zezwoleń, opłat z tego tytułu, kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i organów właściwych w tych sprawach.
Stosownie do treści § 11ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi obiektu handlowego pobiera się karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczanej na podstawie § 10 a rozporządzenia. Przepis § 10 a uzależnia zaś wysokość opłaty od szeregu czynników w tym rodzaju drogi i strefy miasta.
Wprawdzie organy obu instancji nie poczyniły ustaleń co rodzaju drogi zajętej bez zezwolenia to jednak z dokonanego wyliczenia można jednoznacznie ustalić, że przyjęto założenie, iż pasy drogowe zajęte pod punkty handlowe mają charakter dróg powiatowych. Uchybienie to nie może jednak przesądzać o wadliwości zaskarżonych decyzji. Analiza stanu prawnego w przedmiocie kategorii dróg pozwala na ustalenie, że zarówno ul. A jak też ul. B z dniem 1 stycznia 1999 r. utraciły status dróg wojewódzkich i stały się z mocy art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną drogami powiatowymi. W zakresie położenia punktów handlowych organ odwoławczy odwołał się do uchwały Zarządu Miasta Ł. z dnia 11 lutego 1999 r. stosownie, do której ulice te zaliczone są do centrum miasta.
Zatem uznać należy, że wysokość kar pieniężnych została określona prawidłowo. Stawka za 1 m kw. powierzchni zajętego pasa drogowego drogi powiatowej w mieście powyżej 500000 mieszkańców wynosi 0,25 złotych i została ona podwyższona o 100 % z uwagi na położenie w centrum miasta. Nadto została podwyższona stosownie do § 10 b rozporządzenia i pomnożona przez 10 stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia.
Należy podkreślić, że skarżący nie zakwestionował sposobu wyliczenia należnej kary pieniężnej a jedynie zasadność jej nałożenia. W tym zakresie zarzuty skarżącego nie miga być uznane za zasadne. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia nakłada na zainteresowanego obowiązek złożenia wniosku do zarządcy drogi z 3-miesiecznym wyprzedzeniem. Obowiązku tego skarżący niewątpliwie nie dopełnił. Należy podkreślić, że wniosek skarżącego dotarł do adresata dopiero w dniu 2 stycznia 2001 r. i niezwłocznie wezwał on skarżącego do jego uzupełnienia. Jak się wydaje ratio legis przepisu § 2 ust. 1 zasadza się na tym, by umożliwić zainteresowanemu ewentualne uzupełnienie dokumentacji a organowi wydanie decyzji przed terminem wskazanym we wniosku. Gdyby skarżący złożył wniosek z odpowiednim wyprzedzeniem byłby w stanie uzupełnić brakujące dokumenty przed dniem 1 stycznia 2001 r.
Należy też podkreślić, że skarżący nie powołuje się na żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby złożenie wniosku dopiero w dniu 29 grudnia 2000 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargi jako niezasadne.