Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...], sprostowanym następnie orzeczeniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7.lipca1994r. (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z 2000r z późniejszymi zmianami), nakazał E. i J. M. wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową wewnętrznej linii instalacji gazowej w segmencie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego w Ł., przy ul. A 49 oraz przedłożenie w terminie do dnia 30.marca.2003r. inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz z orzeczeniem technicznym, stwierdzającym prawidłowość ich wykonania oraz projektem budowlanym robót docelowych, uwzględniającym zmiany i przeróbki, doprowadzające do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż inwestorzy prowadzą roboty budowlane, polegające na rozbudowie wewnętrznej linii instalacji gazowej, na podstawie pozwolenia na budowę. Do daty orzekania, wykonano nową instalację gazową w budynku bez zamontowania pieca c.o. w piwnicy. W przewodzie kominowym, określonym w projekcie jako spalinowy, na całej długości zamontowano rurę kwasoodporną, która jest widoczna w świetle otworu wentylacyjnego, w pomieszczeniu łazienki sąsiedniego budynku przy ul. A 47. Inwestor rozpoczął prowadzenie robót budowlanych, nie dopełniając obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót co najmniej na 7 dni przed ich rozpoczęciem oraz nie dołączył oświadczenia kierownika budowy, stwierdzającego przyjęcie obowiązków, wynikających z ustawy Prawo budowlane, a tym samym nie wystąpił o wydanie dziennika budowy. Z uwagi zatem na fakt, że roboty budowlane wykonywane są przez inwestora w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w sposób, mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa, orzeczono w wstrzymaniu ich wykonywania.
Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyli L. i M. małżonkowie D., podnosząc, iż jakkolwiek prawidłowo wstrzymano inwestorom prawo prowadzenia robót budowlanych, "nie zachował jednak należytej staranności", ponieważ "sprawa samowoli budowlanej, jakiej dopuścili się sąsiedzi powinna być usunięta niezwłocznie". Za wyjątkowo przewlekłe uznali też załatwienie "prostej sprawy o naruszenie prawa budowlanego".
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. art. 138 § l pkt. 2 i art.144 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U nr 98 z 2000r. poz. 1071), w związku z art. 50 ust. l pkt. 3 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane ("Dz. U Nr 89, póz. 414 z późn. zm.") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w zakresie nałożonych na inwestora obowiązków oraz uchylił zaskarżone orzeczenie, w zakresie powołanej podstawy prawnej, orzekając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718).
W motywach orzeczenia organ wskazał, iż inwestorzy, E. i J. małżonkowie M., prowadzą w należącym doń segmencie, roboty budowlane, polegające na rozbudowie wewnętrznej instalacji gazowej, w sposób istotnie odbiegający od warunków, określonych w pozwoleniu na budowę i obowiązujących przepisach poprzez: rozpoczęcie robót budowlanych bez dokonania zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia, braku dziennika budowy i prowadzenia robót bez nadzoru osoby posiadającej stosowne kwalifikacje, potwierdzone uprawnieniami budowlanymi i należącej do izby zawodowej.
Organ nadzoru budowlanego, zobowiązany jest przepisem art. 50 ust. l pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Dz. U Nr 89, poz. 414 z późn. zm".) do wstrzymania tak prowadzonych robót budowlanych. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zaskarżone postanowienie jest zatem, zdaniem organu odwoławczego, poprawne pod względem merytorycznym.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia dotyczy zaś jedynie niewłaściwie przywołanej podstawy prawnej. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na skutek pisma M. D. z dnia 16.czerwca 2003r., a zgodnie z art. 7 ust. l ustawy z dnia 27.marca.2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718), która weszła w życie z dniem 11.lipca.2003r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli L. i M. małżonkowie D., podnosząc, iż narusza ono obowiązujące "Prawo budowlane".
Ekspertyza kominiarzy wykazała samowolę budowlaną inwestorów oraz pozbawienia pomieszczeń skarżących wentylacji. Dokonana przez organ nadzoru budowlanego "wizytacja" nieruchomości inwestorów E. i J. M. (obiektu położonego w Ł., przy ul. A 47), potwierdziła dokonaną samowolę, lecz przewlekłość postępowania stan bezprawia jedynie utrwaliła.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do merytorycznego i prawnego uzasadnienia, zawartego w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 9.lutego 2005r. skarżący wnieśli o umorzenie postępowania sądowego, podnosząc, iż "ustały przyczyny pozwu". W związku z usunięciem "kolizji wentylacji" przez inwestorów, uznali złożoną przez siebie skargę za bezprzedmiotową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 60 p.s.a. zatem, skarżący może cofnąć skargę, natomiast sąd jest związany cofnięciem chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli o umorzenie postępowania, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Oznacza to, że nie popierają złożonej w niniejszej sprawie skargi. Jakkolwiek więc nie złożyli oni wprost oświadczenia o jej cofnieciu, jednakże wolę tego rodzaju wyrazili w złożonym w dniu 9.lutego 2005r., piśmie. Zgodnie zaś z treścią art. 60 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), wola osoby dokonującej czynności prawnej (zatem również procesowej) może być wyrażona przez jej każde zachowanie, które ujawnia tę wolę w sposób dostateczny.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe, oraz stwierdzając brak przesłanek do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne w rozumieniu cytowanego przepisu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.
Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) natomiast, nakazano zwrócenie skarżącym solidarnie uiszczonego w sprawie wpisu sadowego.