Wyrok WSA w Łodzi z 21 października 2005 r., II SA/Łd 159/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 21 października 2005roku

Sprawa

sprawy ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.-

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek przewodniczący
Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska sprawozdawca
Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska
Asystent sędziego Paulina Hućko protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W sprawie ustalono, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części dotyczącej zatoki parkingowej przy ul. A 6 w S. zostało wszczęte na wniosek D. N. złożony w dniu 5 lipca 2004 roku. W uzasadnieniu tego wniosku D. N. podniosła, że wyżej wymieniona decyzja nie jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie uwzględnia interesów osób trzecich, a ponadto została wydana bez powiadomienia jej jako bezpośredniego sąsiada inwestycji.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana w oparciu o ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr X/47/90 z dnia 19 grudnia 1990 roku (Dz. Urz. Woj. S. Nr 3 z 1991 r., poz. 28), zmienionego Uchwałą nr 56/2000/25 z dnia 13 lipca 2000 roku (Dz. Urz. Woj. Ł. Nr 126, poz. 723). W ocenie organu administracji według w/w planu miejscowego tereny przy ul. A oznaczone symbolami "[...]" oraz "[...]" posiadają przeznaczenie na tereny mieszkaniowe – funkcja podstawowa, tereny użyteczności publicznej, tereny urządzeń elektroenergetycznych i gazowniczych - funkcja uzupełniająca. Zdaniem organu, zatoka parkingowa jest przeznaczona do obsługi bloku mieszkalnego przy ul. A 6, zatem jest to inwestycja wchodząca w skład infrastruktury terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i jako taka nie narusza ustaleń planu miejscowego obowiązującego na danym terenie. Ponadto organ podniósł, że kwestia dotycząca konkretnego usytuowania inwestycji należy do kompetencji organu wydającego pozwolenie na budowę. Jednakże niezależnie od powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że z dołączonej do decyzji z dnia [...] mapy wynika iż zatoka parkingowa nie będzie bezpośrednio sąsiadować z nieruchomością D. N..

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniosła D. N.. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że organ administracji nie ustosunkował się do żadnego z poruszanych przez nią problemów.

Decyzją z dnia [...] opisaną wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta S.. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wnikliwie rozpoznało zarzuty D. N., co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D. N.. W skardze wyjaśniła, że decyzja Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, co uzasadnia jej nieważność na podstawie art. 46a ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto skarżąca podniosła, że decyzja ta nie uwzględnia jej interesu prawnego i interesu osób trzecich, gdyż lokalizacja inwestycji naraża ją na emisję spalin, hałas, a ponadto odbiera możliwość dowolnej rozbudowy domu. Skarżąca wyjaśniła dodatkowo, że pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego otrzymała w 1977 roku, czyli zanim powstało osiedle budownictwa wielorodzinnego. Pozwolenie to zostało wydane skarżącej na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne z sąsiednim terenem zieleni. Czterometrowy pas zieleni został także zagwarantowany skarżącej pozwoleniem na budowę wydanym dla Spółdzielni Mieszkaniowej. Tymczasem w ocenie skarżącej usytuowanie zatoki parkingowej wraz z drogą dojazdową bezpośrednio przy granicy z działką pozbawia ją tej ochrony, narusza także przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 140). Ponadto skarżąca podniosła, że nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem nie mogła jako strona dochodzić swych praw.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestycja w postaci zatoki parkingowej wraz z drogą stanowi infrastrukturę terenów wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego, zatem zgodna jest z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przez organ przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Kolegium podniosło, że kwestia ta dotyczy postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium zaś nie jest organem właściwym do rozstrzygania spraw w trybie ustawy prawo budowlane.

Ponadto organ administracji porównując mapę dołączoną do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia zamiennego planu realizacyjnego Osiedla "B" w części dotyczącej Kwartału B, z mapą załączoną do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stwierdził że obie mapy przewidują pas, wykluczający usytuowanie zatoki parkingowej bezpośrednio przy granicy nieruchomości skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1)

• stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 2)
• stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 3)

Zaś stosownie do treści art. 151 tejże ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala.

W ocenie Sądu nie jest trafny argument skarżącej, iż lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisu tego planu wynika bowiem, że obszar objęty inwestycją przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową. Parkingi zaś w osiedlach mieszkaniowych są częścią tych osiedli jako urządzenia komunikacji wewnętrznej, związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkańców. Stanowią zatem integralną część infrastruktury terenów wielorodzinnego budownictwa mieszkaniowego (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 1985 r. II S.A. 602/84 ONSA 1985/1/13, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1998 r. II SA/Łd 2176/97 niepubl.). Wobec powyższego Kolegium prawidłowo przyjęło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt. 7 kpa w zw. z art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku Dz. U.94.89.415). Zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze właściwie przeprowadziło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Zarzuty skarżącej dotyczące rażącego naruszenia prawa przez organ administracji publicznej są bezzasadne.

Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią tego naruszenia i zachodzi wówczas, gdy jego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako wydana przez organ praworządnego państwa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest błędne, bowiem stwierdzone wady muszą być oczywiste i o szczególnym ciężarze gatunkowym. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa ma miejsce w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r. V SA 876/99 Lex nr 50137, wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r. IV S.A. 1705/97 LEX nr 47858, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r. V SA 870/98 Lex nr 50194)

W świetle powyższych ustaleń nie można uznać, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wręcz przeciwnie, przeprowadzone postępowanie pozwala przyjąć, że organ administracji wydając decyzję nie uchybił przepisom procedury administracyjnej ani przepisom prawa materialnego.

Podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące naruszenia przez organ administracji interesów osób trzecich w zakresie usytuowania zatoki parkingowej są chybione. Ochrona osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być tak szczegółowo określona, jak oczekuje tego skarżąca. Nie powinna rozstrzygać o odległościach między inwestycją a nieruchomościami sąsiednimi, a także o innych warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Kwestie dotyczące norm odległościowych winny być powoływane jedynie w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Niemniej jednak, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Kolegium ustosunkowało się do podnoszonej przez D. N. okoliczności zachowania pasa zieleni, stwierdzając że zatoka parkingowa nie będzie naruszać jej uprawnień w tym zakresie. Jej usytuowanie bowiem (jak wynika z załączników graficznych dołączonych do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), nie ma miejsca bezpośrednio przy granicy działki, lecz w odległości odpowiadającej szerokości pasa zieleni wskazanego przez skarżącą.

Ponadto zgłaszany przez stronę zarzut naruszenia jej uprawnień procesowych polegający na pozbawieniu jej udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może uzasadniać jedynie żądanie wznowienia tego postępowania, nie może natomiast prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji jako rażąco naruszającej prawo (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2002 r. IV S.A. 2928/01 niepubl., wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2001 r. I S.A. 343/01 Lex 55741).

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.