Uzasadnienie
3 II SA/Łd 1591/02
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37j ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r.) ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy... o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 154, poz. 1793) orzekł o odmowie przyznania J. M. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż w dniu [...] J. M. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, uzasadniając go faktem posiadania 32-letniego stażu pracy, z czego 17 lat stanowiła, zdaniem skarżącego, praca wykonywana w warunkach szczególnych w [...] Zakładach [...],, A’’ w Ł. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r., uznanie pracy za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze możliwe jest po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji lub na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, natomiast na świadectwie pracy z dnia 31 lipca 2001r., wystawionym przez [...] Zakłady [...] "A", brak jest adnotacji o tym, iż pracę wykonywaną przez skarżącego w okresie 08.10.1974 – 31.01.1991r. na stanowiskach: mistrz oddziału obróbki mechanicznej w dziale narzędziowni, mistrz wydziału obróbki mechanicznej i ręcznej, mistrz gniazda obróbki ręcznej i cieplnej, należy traktować jako pracę w warunkach szczególnych.
Organ wskazał również, iż wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 marca 2002r., zostało oddalone powództwo J. M. przeciwko [...] Zakładom [...] "A" o wydanie świadectwa pracy w warunkach szczególnych z powodu braku interesu prawnego zainteresowanego, określonego w art. 189 k.p.c.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. M. podniósł, iż prace wykonywane przez niego w latach 1974 – 1991, polegające na sprawowaniu nadzoru nad pracą hartowników, fluoryzatorów, ostrzarzy i szlifierzy, zostały wymienione w załączniku nr 1 do Zarządzenia Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03,1985r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze w zakładach resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego w dziale XIV poz. 24 w zw. z poz. 76 pkt 3, 77 pkt 1, 78 pkt 4 i 6 z działu III, a wykonywanie tej pracy w warunkach szczególnych może wykazać zeznaniami świadków.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 2 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r.) ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy... o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 154, poz. 1793) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył J. M. i wniósł o jej uchylenie. Skarżący wskazał, iż odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków organy naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę W. Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ dodał również, iż przepis art. 37j ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r.) był przepisem szczególnym w stosunku do art. 75 i 77 k.p.a., a wobec tego twierdzenie, iż organ naruszył zasady postępowania administracyjnego należy uznać za bezpodstawne.
Na rozprawie w dniu 19 maja 2004r. J. M. cofnął skargę i oświadczył, iż od listopada 2003r. otrzymuje świadczenie przedemerytalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga J. M. wniesiona została w dniu 18 października 2002r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 powołanej wyżej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli:
1/ skarżący skutecznie cofnął skargę;
2/ w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3/ gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie, Sąd nie stwierdził, aby cofnięcie skargi przez skarżącego zmierzało do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd uznał, iż cofnięcie skargi przez J. M., oznaczające rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego, jest dopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.