Uzasadnienie
II SA/Łd 160/17
R.S. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w związku z jego skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy przyznania zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od kwietnia 2016 r.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1400 zł. Skarżący jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 61,48 mkw. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że ponosi następujące miesięczne wydatki: wyżywienie – 460 zł, telefon – 40 zł, woda – 20 zł, gaz – 50 zł, czynsz – 300 zł, energia elektryczna – 90 zł, paliwo – 200 zł, odzież – 100 zł, środki czystości – 40 zł, lekarstwa – 50 zł, czynsz za mieszkanie wynosi 550 zł, media – 50 zł. Skarżący nie zadeklarował posiadania oszczędności ani innych wartościowych przedmiotów. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na względzie sytuację osobistą i majątkową przedstawioną przez skarżącego uznać należało, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżący nie jest bowiem w stanie ponieść kosztów związanych z opłaceniem wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG