Postanowienie NSA oz. w Łodziz 26 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Łd 161/97

Teza

Cofnięcie skargi nie skutkuje w sposób bezwzględny umorzeniem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, poza wypadkami, gdy rozpatrzenie sprawy stało się bezprzedmiotowe lub wydanie orzeczenia stało się z innych przyczyn zbędne. Oznacza to, że prawna skuteczność cofnięcia skargi i dopuszczalność tej czynności procesowej, podlega kontroli Sądu.

Skoro zaś zakres sądowej kontroli dopuszczalności cofnięcia skargi oraz przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, nie zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego /art. 59 ustawy o NSA/.

W świetle art. 203 par. 4 Kpc w związku z art. 59 ustawy o NSA, Sąd administracyjny może uznać za niedopuszczalne cofnięcie skargi tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że cofnięcie skargi jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Skarżący jest zatem dysponentem skargi i może w zasadzie tym roszczeniem - skargą na niezgodność z prawem działania organu administracyjnego, które było przedmiotem określonego postępowania prowadzonego przez ten organ, rozporządzać, jednakże cofnięcie skargi, w myśl przytoczonych przepisów, podlega kontroli Sądu.

Sentencja

1. postanawia umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę salonu ekspozycji i sprzedaży samochodów osobowych wraz z warsztatem napraw.