Uzasadnienie
II SA/Łd 1611/01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], przyznającą Z. K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego, przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.), w wymiarze 7 miesięcy, za okres od września 1944 r. do marca 1945 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że Z. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich represją w rozumieniu ustawy jest m. in. deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r., na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945. Według uzyskanych przez organ administracji dowodów, w okresie od października 1943 r. do sierpnia 1944 r. strona pracowała na terytorium II Rzeczypospolitej w Łodzi, a więc za powyższy okres świadczenie nie przysługuje.
Natomiast pracy przymusowej strony w okresie od kwietnia 1945 r. do maja 1945 r. nie uwzględniono, gdyż praca ta po dniu 24 kwietnia 1945 r. (data zajęcia przez wojska alianckie rejonu Ulm, w którym znajdowała się strona) straciła charakter represji w rozumieniu ustawy.
Na powyższe rozstrzygnięcie Z. K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie.
W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawidłowo przyjął, że Z. K. pracowała przymusowo przez okres 7 miesięcy poza terytorium II Rzeczypospolitej. Treścią wniesionej skargi jej autorka potwierdza, iż "ubiega się o przyznanie świadczenia pieniężnego (...) za pracę w terminie od września 1944 do marca 1945", a więc przez okres właśnie 7 miesięcy. Na nieporozumieniu zatem polega dalsze twierdzenie skargi, iż "podano w decyzji okres pracy przymusowej w okresie od kwietnia 1945 do maja 1945, a więc jednego miesiąca".
W tej sytuacji sąd uznał czynność cofnięcia skargi za dopuszczalną.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o umorzeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
O zwrocie połowy wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)