Uzasadnienie
II SA/Łd 1617/01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P., po rozpoznaniu wniosku T. K., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z przyłączami, budynku gospodarczo-garażowego oraz wjazdu na działce nr 74/20, położonej w P. przy ul. K. 151.
Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła T. K.. Autorka odwołania twierdziła, że realizacja planowanego budynku mieszkalnego w wyznaczonych na graficznym załączniku do decyzji granicach czyni inwestycję bezprzedmiotową, z uwagi na niewielką powierzchnię przewidzianą do zabudowy. Wniosła o umożliwienie realizacji budynku mieszkalnego poza określonymi w planie zagospodarowania przestrzennego liniami zabudowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która określa zasady i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku jego braku – z przepisami szczególnymi.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zarówno przebieg linii rozgraniczających teren inwestycji, jak również nieprzekraczalna linia zabudowy wynika wprost z obowiązującego planu. Linie te zostały pokazane na rysunku planu i tym samym wiążą organ orzekający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna.
Stwierdzono również fakt, iż ustalona w planie nieprzekraczalna linia zabudowy znacznie ogranicza możliwości inwestowania na działce będącej własnością odwołującej się. Jednakże na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu modyfikacja lub zmiana planu nie jest możliwa.
Na decyzję z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła T. K. Autorka skargi, przy użyciu argumentów podniesionych już we wcześniejszym odwołaniu, wniosła o zmianę przebiegu linii rozgraniczających, jak i linii zabudowy wskazanych na załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji, a określonych w planie zagospodarowania przestrzennego. Część zarzutów odnosiła się również do spraw dotyczących opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. oraz decyzji z dnia [...] o podziale nieruchomości położonej w P. przy ul. K. 151 i 151a. Skarga zmierza do uchylenia decyzji ostatecznej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi.
W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła oświadczenie, że w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie został złożony wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest stosunek materialnoprawny, skonkretyzowany w treści decyzji administracyjnej zaskarżonej do sądu, jak również sam przebieg postępowania, które w efekcie doprowadziło do załatwienia sprawy w formie decyzji. Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu.
Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej skargą decyzji. Mogą być różne tego przyczyny.
Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Między innymi bezprzedmiotowość orzekania przez sąd w danej sprawie będzie zachodziła wówczas, gdy stosunek materialnoprawny, regulowany kwestionowaną decyzją, ustanie.
Sytuacja taka zaistniała właśnie w przedmiotowej sprawie. Na skutek utraty w lipcu 2002 r. ważności decyzji o warunkach zabudowy i niezłożenia wniosku o pozwolenia na budowę upadła konieczność rozstrzygania o zasadności zaskarżonego aktu.
Nie ma przy tym znaczenia, czy przy wydawaniu decyzji załatwiającej sprawę merytorycznie, organy administracyjne naruszyły prawo, czy też nie. Z chwilą ustania stosunku prawnego regulowanego decyzją, brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w postanowieniu.