Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6 lipca 1991 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, par. 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. /Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm./, Prezydent Miasta T.-M. udzielił P.P.H. "T." Spółce z o.o. w T.-M. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej dobudowę klatki schodowej oraz remont budynku położonego w T.-M. przy ul. G. nr 4-6-8 w celu zmiany przeznaczenia z produkcyjnego na handlowo-usługowy.
W dniu 30 marca 1995 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "T." Spółka z o.o. z siedzibą w W. sprzedało Andrzejowi Antoniemu G. i Krzysztofowi W. na współwłasność w częściach równych działkę gruntu nr 76/3 o powierzchni 262 m2, położoną w T.-M. przy ul. G. 6.
Decyzją z dnia 22 czerwca 1995 r. Prezydent Miasta T.-M., działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415/, ustalił dla Andrzeja G. i Krzysztofa W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowo-usługowego o zewnętrzną klatkę schodową na działce położonej w T.-M. przy ul. G. 6.
Decyzja określała jej ważność do 31 grudnia 1999 r. lub do dnia uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę przez innego inwestora albo do dnia wejścia w życie nowego planu lub zmiany planu.
W piśmie z dnia 31 maja 1996 r. Andrzej G. i Krzysztof W. zawarli wniosek o przeniesienie na ich rzecz pozwolenia z dnia 6 lipca 1991 r. na remont i dobudowę klatki schodowej do budynku położonego w T.-M. przy ul. G. 6 oraz dokonania zmiany w tym pozwoleniu w zakresie części projektu obejmującego klatkę schodową.
Decyzją z dnia 18 czerwca 1996 r., wydaną na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414/ i art. 155 Kpa, Kierownik Urzędu Rejonowego w T.-M. przeniósł na rzecz Andrzeja G. i Krzysztofa W. - Moto-Sklep Sp.c. decyzję Prezydenta Miasta T.-M. z dnia 6 lipca 1991 r. o pozwoleniu na dobudowę klatki schodowej oraz remont budynku w celu zmiany przeznaczenia z produkcyjnego na handlowo-usługowy na działce położonej w T.-M. przy ul. G. 4-6-8, w części dotyczącej obiektu na działce nr 76/3, z jednoczesną zmianą polegającą na zrezygnowaniu z realizacji dotychczas projektowanych schodów zewnętrznych i wewnętrznych, uzupełnieniu stropu nad pierwszym piętrem oraz na dobudowie zewnętrznej klatki schodowej o powierzchni zabudowy 33,2 m2, powierzchni użytkowej - 15,7 m2, kubaturze - 91 m3.
W odwołaniach od powyższej decyzji Jadwiga S. i Tomasz K. zarzucili, iż rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa budowlanego, bowiem nie została zachowana przewidziana prawem odległość od ich działki.
Powyższe powoduje zaniżenie wartości ich działki i utrudni możliwość zabudowy w przyszłości.
Decyzją z dnia 2 sierpnia 1996 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, Wojewoda P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego obszaru funkcjonalnego "Centrum" miasta T.-M., zatwierdzonym uchwałą nr 42/94 Rady Miejskiej w T.-M. z dnia 14 grudnia 1994 r., teren działki przy ul. G. 6 znajduje się na terenach o funkcji podstawowej usługowo-handlowej i pomocniczej mieszkaniowej z koniecznością wprowadzenia zabudowy pierzejowej wzdłuż ul. G. Projektowana pierzeja powinna stwarzać koncentrację usług zlokalizowanych w ciągu usługowo-handlowym w parterze budynku.
Przedmiotowa inwestycja nie koliduje więc z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioski skarżących o uchylenie decyzji organu I instancji nie mogą być skuteczne, ponieważ w aktach sprawy znajduje się ich zgoda z dnia 25 lipca 1995 r. na budowę w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z ich działką.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Jadwiga S. i Tomasz K. powtórzyli argument zawarty w ich odwołaniach od decyzji organu I instancji, że nie została zachowana przewidziana prawem odległość od granicy działki, której są właścicielami, a ponadto ich zgoda, znajdująca się w aktach sprawy, dotyczyła innego projektu zabudowy, który to projekt nie kolidował z ich interesem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie.
Na uzasadnienie stanowiska przywołano argumenty podniesione w motywach decyzji ostatecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich zgodności z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nakłada na organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 ust. 1, obowiązek przeniesienia tej decyzji na innego inwestora, jeżeli dotychczasowy wyraża na to zgodę, zaś nowy inwestor przyjmuje warunki zawarte w pozwoleniu na budowę i wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jeśli zatem wymagania z tego przepisu zostaną spełnione, właściwy organ obowiązany jest - w drodze decyzji administracyjnej - orzec o przeniesieniu na rzecz określonej osoby pozwolenia na budowę wydanego już wcześniej innej osobie.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia z pominięciem wymogu zastosowania się do wszystkich przesłanek sformułowanych treścią powołanego wyżej art. 40 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest zgody na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na nowego inwestora, wyrażonej przez osobę prawną, na rzecz której decyzja została wydana w 1991 r., tj. przez P.P.H."T." Spółkę z o.o. w T.-M.
Już sama ta okoliczność obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia decyzji organów obu instancji. Ponadto, w ocenie Sądu rozpoznającego wniesioną przez Jadwigę S. i Tomasza K. skargę, możliwość zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa wchodzić mogłaby w grę dopiero po uostatecznieniu się decyzji wydanej w trybie art. 40 Prawa Budowlanego z 1994 r. Wynika to z faktu, że dotychczasowy inwestor zobowiązany jest do wyrażenia zgody na przeniesienie na inną osobę decyzji o pozwoleniu na budowę na warunkach przewidzianych w jej pierwotnej treści, zaś nowy inwestor zobowiązany jest do przyjęcia warunków zawartych w pozwoleniu. Dopiero skuteczne zakończenie akcji przewidzianej treścią art. 40 Prawa budowlanego /decyzja ostateczna/ otwierałoby ewentualną drogę nadzwyczajnego trybu zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na marginesie tylko podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wyrażenie przez sąsiada inwestora zgody na budowę w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z jego działką jest "prawnie skuteczne, ponieważ (...) nie można uchylić się od skutków złożonego przez siebie oświadczenia woli".
Skuteczność takiego uchylenia się podlega badaniu przed sądem powszechnym i jest to kwestia prejudycjalna obligująca do zawieszenia postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów, z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - pkt 2 wyroku.