Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu odwołania Administracji Nieruchomościami Ł. A w Ł. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nakazującej skarżącej przedłożenie orzeczenia o stanie technicznym budynków mieszkalnych, zlokalizowanych na nieruchomości, przy ul. A 11/13 w Ł. wraz jednoznacznym określeniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zły stan techniczny budynku, którego zarządcą pozostaje Administracja Nieruchomościami Ł. A, zagrażający bezpieczeństwu życia i zdrowia ludzi, upoważniał organy nadzoru budowlanego do zastawania uregulowań zawartych w art. 62 ust. 3 w zw. z art. 70 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.) i nałożenia nań obowiązku przedłożenia dokumentacji, pozwalającej na ustalenie jego rzeczywistego stanu technicznego i robót koniecznych do wykonania celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
Skargę na opisaną wyżej decyzję złożyła Administracja Nieruchomościami Ł. A w Ł., podnosząc w uzasadnieniu, iż organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie w sposób naruszający uregulowania zawarte w art. 77 § 1, art. 85, 86 i 89 § 2 k.p.a., nienależycie gromadząc i oceniając materiał dowodowy, nadto zaś błędnie przyjęły, iż obowiązek sporządzenia oceny technicznej budynku obciążać winien skarżącego, nie zaś wszystkich współwłaścicieli nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia z dnia 20.sierpnia 2003r. oddalono wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W piśmie z dnia 8.września 2004r. Administracja Nieruchomościami Ł. A w Ł. cofnęła skargę podnosząc, iż wykonała nałożony decyzją obowiązek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 60 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.
Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) natomiast, nakazano zwrócenie skarżącej uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.