Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych: 1) uchylił w całości decyzję własną [...] z dnia [...] o utrzymaniu w mocy decyzji własnej, 2) uchylił w całości decyzję własną nr [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, a także 3) odmówił przyznania M. P. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu tejże decyzji organ podał, iż mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 roku, Nr 142, poz. 950 ze zm.) decyzją z dnia [...] umorzone zostało postępowanie wywołane wnioskiem M. P. o przyznanie uprawnień określonych w przepisach tejże ustawy. Rozstrzygniecie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją z dnia [...].
Wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2003 roku wydanego w sprawie SK 4/02 (Dz. U. Nr 72, poz. 658) stwierdzającego niezgodność art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w dniu 31 lipca 2003 roku organ administracji podjął postępowanie w sprawie i uchylił obie wydane wcześniej decyzje. Nadto dokonał ustaleń, w oparciu o które wydał decyzję odmawiającą przyznania stronie uprawnień kombatanckich.
W dniu [...], na decyzję z dnia [...], w zakresie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich M. P. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o rozstrzygnięcie przez sąd kwestii rozumienia na gruncie obowiązującego prawa pojęcia osoby represjonowanej przez hitlerowskie Niemcy w okresie II wojny światowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Ł., nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Mając na uwadze, iż to strona wywiodła skargę będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, należy wskazać, iż przepisy obowiązującego prawa dopuszczają możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa rozumie taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)).
Skarżąca natomiast wniosła skargę do sądu na decyzję organu administracji publicznej I instancji, pomimo tego, iż przysługiwało jej uprawnienie do zaskarżenia kwestionowanej przez nią decyzji odwołaniem do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, a więc do tego samego organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Organ ten winien ją wówczas rozpoznać działając jako organ II instancji. Nota bene o uprawnieniu tym skarżąca została poinformowana w stosownym pouczeniu następującym bezpośrednio po uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto w taki właśnie sposób proceduralny skarżąca zakwestionowała wcześniejsze decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, które następnie zostały uchylone przez tenże organ.
W tym stanie rzeczy skargę będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie uznać należy za niedopuszczalną, bowiem wniesioną zanim wyczerpano środki zaskarżenia służące stronie przed organem właściwym w sprawie. Konsekwencją stwierdzenia niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie (art. 58 par. 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.