Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm./ orzekł o wymeldowaniu K.S. z lokalu nr [...] przy ul. A 3 w Ł..
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zostały spełnione przesłanki do wymeldowania K.S. określone w art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. gdyż od około czterech miesięcy nie przebywa on w lokalu nr [...] przy ul. A 3. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od wymienionej decyzji złożył K.S. podnosząc, iż jest ona krzywdząca.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm./ i art.138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi administracji I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż nie zostało wyjaśnione czy opuszczenie lokalu przez K.S. było dobrowolne i definitywne. Organ administracji nie wyjaśnił w dostateczny sposób stanu faktycznego i nie zebrał ani nie ocenił całego materiału dowodowego. Mając to na uwadze organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi administracji I instancji do ponownego rozpoznania.
Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła S.S. podnosząc, iż jest ona dla niej krzywdząca. K.S. od kilku miesięcy nie pojawia się w lokalu nr [...]. Skoro się wyprowadził z tego lokalu to, powinien zostać wymeldowany. W konkluzji skarżąca wnosiła o ponowne rozpoznanie jej sprawy.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm./ orzekł o wymeldowaniu K.S. z lokalu nr [...] przy ul. A 3 w Ł. W piśmie procesowym z dnia 18 października 2004r. S.S. cofnęła skargę gdyż decyzją z dnia [...] K.S. został wymeldowany ze spornego lokalu i decyzja ta jest ostateczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym a tym samym z rozpoznania wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli skarżącej o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. S.S. nie jest zainteresowana postępowaniem związanym ze złożoną skargą gdyż w dniu [...]. została wydana decyzja o wymeldowania K.S. z lokalu nr [...] przy ul. A 3 i jest ona ostateczna. Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Na podstawie art.46 ust.2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/Dz.U. nr 74 poz.368 z późn. zm./ w związku z art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ sąd nakazał wypłacić skarżącej kwotę 10 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.