Uzasadnienie
II SA/Łd 1752/01
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazowych oraz obiektu handlowo-usługowego na działce nr 27/26, położonej w Ł. przy ul. A 156.
Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła B. N. Autorka odwołania twierdziła, że realizacja planowanej inwestycji poważnie ogranicza jej uprawnienia jako współwłaściciela sąsiedniej działki nr 27/27. Wobec jej zamierzeń wobec przedmiotowej działki, nie zgadza się na wykorzystanie znajdującego się na niej wjazdu z drogi gminnej do działki nr 27/26.
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), która określa zasady i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź w przypadku jego braku - z przepisami szczególnymi.
Organ II instancji przywołał art. 40 ust. 1i3 oraz art. 43 w związku z art. 3 pkt 1i2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ww. przepisami ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie decyzji prezydenta miasta na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie może odmówić inwestorowi wydania takich ustaleń, jeżeli zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu i uwzględnia ochronę interesu osób trzecich.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja w żaden sposób nie narusza prawa własności. W przypadku postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgoda jakiegokolwiek podmiotu na realizacje inwestycji nie jest konieczna i nie stanowi przesłanki do wydania decyzji odmownej. Szczegółowe kwestie odnoszące się do praw osób trzecich przy realizacji inwestycji podnoszone są w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Na decyzję z [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła B. N.. Autorka skargi przy użyciu argumentów podniesionych już we wcześniejszym odwołaniu wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez uwzględnienie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w proponowany przez nią sposób.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła oświadczenie, że w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (do dnia 23 lutego 2003 r.) nie został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę.
Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest stosunek materialnoprawny, skonkretyzowany w treści decyzji administracyjnej zaskarżonej do sądu, jak również sam przebieg postępowania, które w efekcie doprowadziło do załatwienia sprawy w formie decyzji. Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu.
Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej skargą decyzji. Mogą być różne tego przyczyny.
Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Między innymi bezprzedmiotowość orzekania przez sąd w danej sprawie będzie zachodziła wówczas, gdy stosunek materialnoprawny, regulowany kwestionowaną decyzją, ustanie.
Sytuacja taka zaistniała właśnie w przedmiotowej sprawie. Na skutek utraty w lutym 2003 r. ważności decyzji o warunkach zabudowy i niezłożenia wniosku o pozwolenia na budowę upadła konieczność rozstrzygania o zasadności zaskarżonego aktu. Nie ma przy tym znaczenia, czy przy wydawaniu decyzji załatwiającej sprawę merytorycznie, organy administracyjne naruszyły prawo, czy też nie. Z chwilą ustania stosunku prawnego regulowanego decyzją, brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w postanowieniu.