Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001 r. ze zm.) i art. 138 §1 pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zameldowania Z. S. na pobyt stały w lokalu nr 10 przy ul. A. 19 a w Ł. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Z. S. o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr 10 przy ul. A. 19A w Ł., Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] odmówił zameldowania uznając, iż nie została spełniona przesłanka "pobytu w lokalu".
Od powyższej decyzji Z. S. odwołał się do Wojewody [...]. W uzasadnieniu podniósł, że jest współwłaścicielem w ¼ części przedmiotowego lokalu oraz że nie przebywa w spornym lokalu, gdyż była żona nie otwiera mu drzwi i tym samym nie umożliwia mu przebywania, które jest konieczne by mógł się zameldować.
Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje.
Z art. 10 ust. l ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika wprost, że obowiązek meldowania się ciąży na osobie, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż 3 doby oraz, że obowiązek ten należy wykonać najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zatem nie ulega wątpliwości, że warunkiem koniecznym do zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące jest faktyczne zamieszkanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
W rozpatrywanej sprawie Z. S. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. A. 19a m 10 w Ł. Wynika to jednoznacznie z jego oświadczeń składanych w toku postępowania administracyjnego oraz zeznań złożonych przez pozostałych współwłaścicieli lokalu. Skarżący ubiega się o wcześniejsze zameldowanie, gdyż jego zdaniem dopiero ono umożliwi mu rozpoczęcie legalnego zamieszkiwania w tym lokalu. Nie jest jednak możliwe zameldowanie skarżącego w tym lokalu skoro skarżący w nim nie przebywa.
Powyższą decyzję Z. S. zaskarżył do Naczelnego Sadu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł argumenty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący poparł skargę.
Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W dacie wniesienia skargi obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U nr 74 poz. 368 ze zm.).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy - skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
O treści tego przepisu skarżący został prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji. Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 10 października 2003 r.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 24 listopada 2003 r., a więc po upływie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270)- skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy – Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w postanowieniu.
TG