Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. W dniu 4 marca 2009 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem R. Wraz z mężem osiągają dochody z tytułu emerytury w łącznej wysokości 3.052,65 złotych. Strona posiada mieszkanie o powierzchni 54,66 m kw. oraz działkę rekreacyjną o powierzchni 1002 m kw. Skarżąca zadeklarowała również posiadanie oszczędności w wysokości 5.000 złotych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż jest inwalidką z umiarkowaną niepełnosprawnością narządów ruchu i ponosi koszty leczenia i rehabilitacji.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zatem strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Analiza przedstawionych przez skarżącego informacji, zawartych w składanym na urzędowym formularzu, daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony.
W pierwszej kolejności, należy wskazać, iż deklarowany przez skarżącą dochód rodziny kształtuje się na poziomie 3.052,65 złotych, co oznacza, iż średni dochód na członka rodziny to kwota rzędu 1526,32 złotych, znacznie przekraczająca minimum socjalne. Skarżąca wykazała ponadto majątek w postaci nieruchomości, jak również posiadanie oszczędności w kwocie 5.000 złotych.
Powyższe okoliczności nie pozwalają, w ocenie Referendarza sądowego, na uznanie, iż skarżąca jest osobą, której przypisać można jakikolwiek stopień ubóstwa, a zatem nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Skarżąca wraz z mężem osiągają dochody, które pozwoliły na zgromadzenie oszczędności w wysokości 5.000 złotych. Zgromadzenie zaś oszczędności w powyższej wysokości stanowi okoliczność, która wyklucza możliwość stwierdzenia, iż strona nie posiada środków na pokrycie udziału w postępowaniu bądź ich uiszczenie spowodowałoby uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny skarżącej, co stanowi wyłączną przesłankę przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Również porównanie wysokości oszczędności, pozostających w dyspozycji skarżącej z wysokością wymaganych kosztów sądowych wyklucza możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oszczędności w wysokości 5.000 złotych w zupełności wystarczą bowiem na pokrycie kosztów sądowych, o których zwolnienie strona wniosła.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG