Uzasadnienie
II SA/Łd 1830/03
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy Cz. odmówił P. P. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie budynku inwentarsko - magazynowego z przeznaczeniem na hodowlę trzody chlewnej (łączna obsada zwierząt inwentarskich 48 DJP, hodowla w systemie bezściółkowym) oraz zbiorników na gnojówkę w B., na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 115 i 116.
W motywach rozstrzygnięcia organ podał, iż przedmiotowej inwestycji sprzeciwiają się mieszkańcy wsi, z uwagi na jej uciążliwość dla środowiska i ludzi. Wyjaśnił również, że na terenie gminy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. P. wniósł o jej uchylenie, podnosząc iż brak jest przeciwwskazań dla projektowanej budowy, albowiem chlewnię zamierza wybudować 100 m od zabudowy mieszkaniowej. Dlatego też odmowa ustalenia warunków zabudowy jest jego zdaniem, niezgodna z prawem.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium;Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zdaniem Kolegium istotą decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie, czy zamierzenie inwestycyjne w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania i przestrzennego, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, jest zgodne z przepisami szczególnymi. Według art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), mającej zastosowanie w sprawie, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. Oznacza to, że jeśli nie zostanie bezpośrednio wykazane, że dane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z konkretnie wskazanymi przepisami prawa, z określeniem, na czym ta sprzeczność polega, to nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organ zauważył przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy, której proces podejmowania i przesłanki normują przepisy cyt. ustawy oraz przepisy wykonawcze nie wymaga zgody społeczności lokalnej, czy właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, jako że nie uprawnia ona do rozpoczęcia robót budowlanych.
Do działań tych upoważnia jedynie pozwolenie na budowę, które podejmowane jest w odrębnym postępowaniu, przez inny organ administracji publicznej, związany treścią decyzji o warunkach zabudowy. Zatem to do organu wydającego pozwolenie na budowę należeć będzie ocena, czy i w jaki sposób projektowana inwestycja wpłynie na sąsiednie nieruchomości. Ich właściciele nie muszą się więc obawiać, że przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostaje ograniczone bądź naruszone ich prawo własności bądź ich interes prawny.
W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, organ l instancji nie wykazał rzeczywistych podstaw odmowy, a te które wskazał w treści zaskarżonej decyzji, nie mogą przesądzać o wyniku sprawy. Uznać, zatem należało, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła z naruszeniem art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Powyższe orzeczenie S. K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc iż zaskarżona decyzja nie przesądza o wyniku sprawy, w przedmiocie której ponowne postępowanie pierwszoinstancyjne nie zostało dotychczas zakończone.
Przed rozprawą wyznaczoną na dzień 1 lutego 2005 r., wpłynęło do Sądu pismo organu odwoławczego II instancji z dnia 24 stycznia 2005 r., w którym poinformowano, iż Wójt Gminy Cz. rozpatrując sprawę ponownie, decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalił na wniosek P. P. warunki zabudowy dla budynku inwentarsko-magazynowego na hodowlę trzody o obsadzie 48 DJP, na działce nr ewidencyjny 115 i 116 w B.. Decyzja ta nie została zaskarżona przez strony postępowania, wobec czego stała się ostateczna. Do pisma dołączono kopię decyzji organu l instancji. W tym stanie sprawy Kolegium wniosło o umorzenie postępowania przez Sądem.
Na rozprawie w dniu 1 lutego 2005 r. uczestnicy na prawach strony – P. i L. małżonkowie P. przyłączyli się do wniosku Kolegium o umorzenie postępowania sądowego, wyjaśniając, iż decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją ostateczna i zamierzają na jej podstawie złożyć wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd umarza postępowanie wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi czy śmierć strony.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny tzn. uchylający. W toku postępowania administracyjnego, będącego następstwem uchylenia decyzji Wójta Gminy Cz. z dnia [...] wydane zostało w dniu [...] kolejne orzeczenie o charakterze merytorycznym, ustalające dla inwestora- P. P. warunki zabudowy budynku inwentarsko - magazynowego z przeznaczeniem na hodowlę trzody chlewnej. Od decyzji tej nie wniesiono odwołania.
Tym samym bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, bowiem prawa i obowiązki stron postępowania administracyjnego, ukształtowane zostały późniejszą decyzją ostateczną.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o umorzeniu postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.