Uzasadnienie
W. K. i K. K. wnieśli skargę na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania sporządzenia ekspertyzy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 stycznia 2005 r. strony oraz uczestników postępowania zawiadomiono o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 3 marca 2005 r. W odpowiedzi na to zawiadomienia K. i W. K. pismem z dnia 18 lutego 2005 r. cofnęli skargę. W uzasadnieniu pisma powołali się na fakt podjęcia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania sporządzenia ekspertyzy została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą. Zatem niniejsza sprawa, zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wpisie i innych kosztach sądowych, stosownie do przepisu § 2 powołanego przepisu orzeka się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wedle tego przepisu, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 powołanej ustawy. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona przez W. K. i K. K. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie nakazania sporządzenia ekspertyzy jest prawidłowa. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu właściwy organ może – w razie stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, mogącego spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia, środowiska – nakazać przeprowadzenie, w każdym terminie, kontroli obiektu, a także zażądać przedstawienia stanu technicznego obiektu lub jego części.
Przepis ten wprowadza instytucję uznania administracyjnego o czym świadczy użyty w nim zwrot "organ może". To zaś oznacza, iż organ administracji publicznej dla urzeczywistnienia stanu prawnego może wybierać między różnymi rozwiązaniami, musi on zdecydować, czy dany środek można w ogóle zastosować albo też jaki ze środków wskazanych przez przepis wybrać. W ocenie Sądu, organ administracji publicznej nie przekroczył granic uznania zakreślonych powołanym przepisem art. 62 ust. 3 prawa budowlanego. Skoro organ miał swobodny wybór w zastosowaniu środka, podjęte rozstrzygnięcie zobowiązywało skarżących do wykonania kwestionowanego przez nich obowiązku wykonania ekspertyzy, a organ administracji zmienił swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i ostatecznie podjął korzystne dla skarżących nowe rozstrzygnięcie, to cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne.
W przedmiocie uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego należało zastosować przepis art. 46 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z póź. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Stosownie do treści tegoż przepisu w razie cofnięcia skargi i umorzenia postępowania przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis; w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu. Ponieważ skarżący cofnął skargę przed rozprawą należy wypłacić uiszczony wpis sądowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, nie zmierzające do obejścia prawa, a także nie powodujące utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z póź. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w pkt 2 postanowienia.