Uzasadnienie
II SA/Łd 188/06
W dniu 8 marca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga S. S. na Uchwałę Rady Miejskiej w przedmiocie uznania za niezasadną skargi na działanie Burmistrza W. w sprawie stwierdzenia przymiotu ostateczności aktów własności ziemi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej Uchwały a w szczególności postanowienia Burmistrza W., argumentując, iż organy prowadzące postępowanie administracyjne nie opierały swego działania na przepisach prawa i nie realizowały zasady praworządności.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wyjaśniła, iż po wysłuchaniu skarżącej i zapoznaniu się z aktami prowadzonego przez Burmistrza W. postępowania, stwierdziła, że nie nastąpiło naruszenie praworządności ze strony organu prowadzącego postępowanie. Nadto Rada uznała, iż nie może ingerować w sposób merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie leży to w jej ustawowej kompetencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa zakres sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny bada zatem legalność działania organów po względem ich zgodności z przepisami prawa, nie zaś ze względów słusznościowych – wyrok WSA w Warszawie, z dnia 29.06.2004r., II SA 1599/03, System Informacji prawnej LEX Nr 146748. Nadto Sąd nie może ingerować tam gdzie nie ma kryteriów prawnych, które umożliwiłyby zbadanie legalności i ocenę zgodności z prawem danego aktu lub czynności.
Przedmiotem złożonej skargi jest Uchwała Rady Miejskiej w przedmiocie uznania za niezasadną skargi na działanie Burmistrza W. w sprawie stwierdzenia przymiotu ostateczności aktów własności ziemi. Akt ten nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych, ponieważ został wydany w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego a zatem przepisów regulujących postępowanie w sprawach skarg i wniosków. Postępowanie administracyjne prowadzone w tym trybie jest postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie nie daje podstawy do uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej, nadto postępowanie to nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej. Postępowanie prowadzone w tym trybie kończy się czynnością faktyczną, czyli zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi lub odmowy jej załatwienia. Zawiadomienie takie nie podlega skardze do sądu administracyjnego, może być natomiast podstawą nowej skargi w trybie skarg i wniosków (por. postanowienie NSA z dnia 13.07.1983r., II SA 983/83, ONSA 83/2/57).
W wyroku z dnia 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99 (publ. ONSA 2001/1/27) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, a pogląd ten podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, iż ocena prawidłowości postępowania skargowego prowadzonego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" nie podlega kognicji sądownictwa administracyjnego. Kognicji tej nie podlega także ocena, czy organ prowadzący postępowanie skargowe załatwił skargę w zakreślonym w przepisach k.p.a. terminie, to znaczy czy w terminie udzielił odpowiedzi na tą skargę.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.