Uzasadnienie
E.B. – przewodnicząca Komitetu Rodzicielskiego Zespołu Szkół Ogólnokształcących w S. zaskarżyła w dniu 6 grudnia 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] w sprawie tworzenia drugiego publicznego gimnazjum na terenie Gminy S., zarzucając nieprawidłowości w ich podjęciu. Skarżąca wskazała, że podczas obrad Rady Gminy S. na sesji w dniu 27 czerwca 2003 r. nie rozpatrzono wniosku podpisanego przez 530 mieszkańców gminy. Podała także, że radni zlikwidowali dowóz dzieci do S. z miejscowości W. Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2003 roku skarżąca – E.B. została zobowiązana do usunięcia braków skargi przez wskazanie uchwały lub uchwał będących przedmiotem skargi, określenia naruszenia zaskarżonymi uchwałami interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, wskazania przedmiotu każdej z zaskarżonych uchwał, wskazania, kto jest stroną skarżącą – czy E.B. jako osoba fizyczna, czy jako reprezentantka grupy mieszkańców gminy (w rozumieniu art. 101 ust. 2 a ustawy o samorządzie gminnym) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Stosowne wezwanie doręczone zostało skarżącej na wskazany przez nią adres. Korespondencję odebrał mąż skarżącej – w dniu 15 grudnia 2003 roku.
Mimo upływu zakreślonego terminu, nałożonego zarządzeniem, obowiązek nie został przez skarżącą wykonany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do treści art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.
Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie doręczenie wezwania skarżącej należało uznać za skuteczne.
Mając na uwadze fakt, iż nałożony zarządzeniem obowiązek nie został przez skarżącą wykonany, Sąd na podstawie art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.