Uzasadnienie
W dniu 11 grudnia 2003 roku E. G. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi na uchwałę Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] w sprawie sposobu wykonania Uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie "Klimkowizny" w P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania.
Skarżąca podniosła, iż jest właścicielką nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 107, obejmującej w szczególności działki nr 53/1, 53/2, 53/3, 53/4, 53/5 i 53/6, która zaskarżoną uchwałą z dnia [...] Rady Miejskiej w P. wyłączona została z projektu planu zagospodarowania przestrzennego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 grudnia 2003 r., doręczonym skarżącej w dniu 17 grudnia 2003 r., została ona wezwana do złożenia dowodów wyczerpania trybu przewidzianego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591). Zgodnie z ust. 1 ww. art. 101 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W piśmie z dnia 22 grudnia 2003 r. E. G. poinformowała, iż przed złożeniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kierowała do Rady Miejskiej w P. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uznała, że zaskarżona uchwała skutkowała jakby ponownym nieuwzględnieniem zgłoszonych wcześniej do projektu planu zarzutów i należy wnieść skargę do sądu w trybie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże w takich sprawach stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (§ 2 art. 97).
W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wskazano zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z art. 52 § 4 zd. 1 wskazanej ustawy w przypadku innych aktów niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Po otrzymaniu pisma z dnia 6 listopada 2003 r. Przewodniczącego Rady Miejskiej w P. informującego o podjęciu uchwały Nr [...] z dnia [...] E. G., nie wzywając właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę na ww. uchwałę, nie wyczerpując trybu przewidzianego przez art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 52 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Odrzucenie zaś skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji o charakterze merytorycznym.
W tym miejscu należy podkreślić, iż podobne uregulowania zawierała poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w art. 16, 17, 27 ust. 2 i 34.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz.
88) w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.