Uzasadnienie
3II S.A./Łd 1913/03
R.C. w piśmie z dnia 11 grudnia 2003 r. skarży bezczynność działania urzędników Prezydenta Miasta Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
R.C. w piśmie z dnia 28 stycznia 2004 r. stwierdził, iż skarży bezczynność urzędników Prezydenta Miasta Ł. Skarżący, mimo wezwania Sądu, nie wyjaśnił czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia.
W myśl art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. sprawa nie może zostać rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły w postępowaniu przed organem właściwym.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.