Uzasadnienie
3 II SA/Łd 193 / 03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił przyznania W. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 17 grudnia 2001 r. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. art. 6 c ust. 2 pkt 1, art. 6 pkt 6 lit. b), art.37 j i art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż W. K. legitymuje się udokumentowanym okresem zatrudnienia wynoszącym ponad 28 lat, w tym ponad 14-letnim okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych a także posiada status osoby bezrobotnej. Wnioskujący nie spełnia zatem warunków przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego bowiem posiada okres uprawniający do zasiłku krótszy niż 30 lat oraz okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych krótszy niż 15 lat (po odliczeniu okresów nieskładkowych).
Po rozpatrzeniu odwołania W. K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta wydana została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Organ odwoławczy podzielił wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty [...]. W ocenie organu odwoławczego odwołujący nie legitymuje się 15 – letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Organ odwoławczy wyraził pogląd, że z ogólnego okresu zatrudnienia w Fabryce Dywanów "A" S.A. należy wyłączyć okresy nieskładkowe tj. łącznie 139 dni. W tym okresie odwołujący się de facto nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ewentualna praca W. K. w Kółku Rolniczym w C. D. pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na to, że nie spełnia on drugiego koniecznego warunku tj. posiadania 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych.
W dniu 28 marca 2002 r. W. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].
W dniu [...] W. K. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] ponownie odmówił przyznania W. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 22 października 2002 r. Decyzja ta podjęta została na podstawie art.11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 o zmianie (...) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 6 c ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b), art.37 j, art. 37 k i art. 37 l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż W. K. legitymuje się udokumentowanym okresem zatrudnienia wynoszącym ponad 28 lat, w tym ponad 14-letnim okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych a także posiada status osoby bezrobotnej. Wnioskujący nie spełnia zatem warunków przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego bowiem posiada okres uprawniający do zasiłku krótszy niż 30 lat oraz okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych krótszy niż 15 lat (po odliczeniu okresów nieskładkowych).
Po rozpatrzeniu odwołania W. K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji.Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 155 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że orzekając dwukrotnie o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego organ I instancji rażąco naruszył przepisy postępowania administracyjnego. Wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja jako nieważna winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
W skardze z dnia 7 lutego 2003 r. W. K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W ocenie skarżącego legitymuje się on ponad 30-letnim okresem uprawniającym do zasiłku oraz ponad 15- letnim okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] ponowił argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (akta 3 II S.A./Łd 410/02).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja jest nieważna, jeśli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Taki przymiot miała niewątpliwie uprzednia decyzja o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Kolejna decyzja organu I instancji została wydana w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. W takiej sytuacji kolejna decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę dotknięta była wadą nieważności. W ramach postępowania odwoławczego organ odwoławczy nie może jednak stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji i tym samym zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania.
Należy dodać, że zarzuty skarżącego podnoszone w tym postępowaniu będą przedmiotem rozważań organów obu instancji w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji z dnia [...] i z dnia [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę jako niezasadną