Uzasadnienie
II SA/ Łd 1936/01
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku E. S. o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. W uzasadnieniu podał, że wnioski o przyznanie powyższego uprawnienia do świadczenia pieniężnego na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzesze i ZSRR (Dz. U. Nr 87 poz 395 ze zm.), osoby zainteresowane mogły składać do Kierownika urzędu do dnia 31 grudnia 1999 roku. E. S. złożyła zaś swój wniosek dopiero w dniu 24 stycznia 2001 roku.
W dniu 1 października 2001 roku E. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu skarżąca podała, ze uchybiła powyższemu terminowi do składania wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego, ponieważ wcześniej nie udało się jej zgromadzić potrzebnych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę z dnia 23 listopada 2001 roku strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż jest związana treścią przepisu art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzesze i ZSRR (Dz. U. Nr 87 poz 395 ze zm.).
W piśmie z dnia 28 listopada 2003 roku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu podał, że E. S. w dniu 20 maja 2003 roku zwróciła się do Urzędu o przyznanie jej uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Wobec stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 roku sygn. akt P 24/02 (Dz. U. z 27 czerwca 2003 roku, Nr 110, poz. 1060) niezgodności z przepisami art. 2 oraz 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR (Dz. U. Nr 87 poz 395 ze zm.), wniosek ten rozpoznano w trybie art. 154 § 1 k.p.a. i uchylono obie decyzje oraz przyznano skarżącej uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji i pracy przymusowej w maksymalnym wymiarze określonym w przepisie art. 3 ust. 1 tejże ustawy. W związku z czym żądanie E. S. zostało uwzględnione w całości.
W piśmie z dnia 12 grudnia 2003 roku skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] o przyznaniu jej świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. E. S. w piśmie z dnia 12 grudnia 2003 roku złożyła oświadczenie woli, iż cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania w związku z wydaniem nowej decyzji przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] w dniu [...] o przyznaniu jej świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Wobec powyższego trzeba uznać, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę i postępowanie w sprawie należy umorzyć.
Na mocy przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z przepisem art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
Z uwagi na cofnięcie skargi i umorzenie przez Sąd postępowania przed rozprawą, należało zwrócić skarżącej połowę uiszczonego przez nią wpisu w kwocie 5 zł (pięć) stosownie do treści przepisu 232 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w związku z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.)