Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki ogrodzenia wybudowanego na granicy działki P.M.S., nr ewid. 623/2 położonej w R. przy ul. A 104 i działki stanowiącej własność Skarbu Państwa, nr ewid. 7141. W uzasadnieniu organ podał, iż w toku oględzin posesji przy ul. A i po stwierdzeniu samowoli budowlanej zgodnie z art. 48 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) wydał w dniu [...] decyzję nakazującą P.M.S. rozbiórkę ogrodzenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...]. Obie decyzję zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2003 r. na rozprawie sprawy ze skargi P.M.S. wyrokiem (sygn. akt: II SA/Łd 848/00) uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...].
W motywach rozstrzygnięcia sąd podał, iż w sprawie miało miejsce skuteczne zgłoszenie budowy ogrodzenia przez stronę skarżącą. Wobec tego organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne.
Od tej decyzji wniósł odwołanie J.Ś. - właściciel sąsiedniej działki, wskazując, iż decyzja I instancji została podjęta przy błędnych ustaleniach faktycznych. Uzasadniając odwołanie wskazał, że wybudowane ogrodzenie uniemożliwia dojazd do jego działki, jak i następnej, stanowiącej własność jego syna.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] uchylił kontestowane w odwołaniu rozstrzygnięcie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W motywach stanowiska organ podał, iż bezsprzecznym jest fakt, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na podstawie zgłoszenia budowy ogrodzenia złożonego w dniu 12 sierpnia 1999 r., co zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. swoją decyzją umorzył postępowanie w sprawie, uznając że skoro inwestor dokonał skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, nie można go więc uznać za samowolę budowlaną i w związku z tym wypełniona została przesłanka art. 105 § l kpa. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zbadał, czy przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało zgodnie z dokonanym zgłoszeniem i dokumentacją techniczną.
W uznaniu organu odwoławczego koniecznym było przeprowadzenie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji. Brak wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności powoduje, iż nie można jednoznacznie ustalić stanu faktycznego. Jeżeli postępowanie wyjaśniające wykazałoby, że ogrodzenie zostało zrealizowane z odstępstwami od dokonanego zgłoszenia i dokumentacji technicznej, wówczas zasadne byłoby przeprowadzenie postępowania w celu doprowadzenia niniejszego urządzenia do stanu zgodnego z prawem. Natomiast jeżeli postępowanie wyjaśniające nie wykazałoby, że ogrodzenie odbiega od warunków określonych w zgłoszeniu, umorzenie postępowania byłoby zasadne. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że kwestia ważności zgłoszenia została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy nadzoru budowlanego działają na podstawie ustawy Prawo budowlane i kontrolują jedynie zgodność obiektów z normami Prawa budowlanego, nie mają kompetencji do ingerowania w kwestie dotyczące prawa własności. Jeżeli przedmiotowe ogrodzenie narusza granicę pomiędzy działkami, właściciele mogą dochodzić swoich roszczeń w drodze powództwa cywilnego.
W skardze na powyższą decyzję Piotr M.S. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu strona wskazała, iż J.Ś., który złożył odwołanie, nie jest stroną w postępowaniu, gdyż jego działka nie graniczy z działką skarżącego.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podał jednocześnie, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone na nowo. Organ badał zgodność wykonanego ogrodzenia z dokonanym zgłoszeniem oraz dokumentacją techniczną i wydał w dniu [...] decyzję ponownie umarzającą postępowanie. Po rozpatrzeniu odwołania J.Ś., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie (decyzja z dnia [...], Nr [...], znak: [...]).
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 8 marca 2005 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik ustawowy P.M.S. – A.S. oświadczył, iż cofa skargę, gdyż chce aby była utrzymana w mocy decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, w szczególności kontestowana w skardze decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.
Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, iż organ I instancji ponownie przeprowadził postępowanie i decyzją z dnia [...], Nr [...] umorzył postępowanie. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu 22 stycznia 2004r. dokonał oględzin na nieruchomości w celu stwierdzenia zgodności realizacji ogrodzenia ze zgłoszeniem. Organ stwierdził, iż ogrodzenie zostało wniesione prawidłowo i wobec tego nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. Od decyzji powyższej złożył odwołanie właściciel sąsiedniej nieruchomości, J.Ś. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż postępowanie wyjaśniające pozwoliło na stwierdzenie, ze przedmiotowe ogrodzenie jest wykonane zgodnie ze zgłoszeniem oraz spełnia wymagania techniczno – budowlane.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, 160 i 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.