Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] Nr [...] Rada Gminy W. na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) nie wyraziła zgody na budowę stacji telefonii komórkowej na terenie gminy W., zlecając wykonanie uchwały Wójtowi Gminy.
Pismem z dnia [...] Starosta [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o zbadanie zgodności z prawem powyższej uchwały z uwagi na treść § 18 pkt 4 uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...].
W uzasadnieniu podniósł, iż przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., która przewiduje możliwość lokalizacji bezprzewodowych urządzeń telekomunikacyjnych. Plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, tworzy prawo powszechnie obowiązujące na terenie całej gminy i koniecznym jest stosowanie tego prawa, a organy gminy oraz mieszkańcy zobowiązani są do jego przestrzegania. Podjęcie natomiast przez Radę Gminy innych uchwał niezgodnych z aktem prawa miejscowego skutkuje ich nieważnością.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Gmina W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jego uchylenia.
W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż podjęcie uchwały z dnia [...] Nr [...] przez Radę Gminy w sprawie nie wyrażenia zgody na budowę stacji telefonii komórkowej było konsekwencją składanych od [...] skarg i protestów mieszkańców. Poza tym już wówczas planowano podjęcie stosownej uchwały dotyczącej zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca podała także, iż w dniu [...] podjęto uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób zmierzający do wyeliminowania możliwości lokalizacji tego typu obiektów zgodnie z wolą społeczeństwa gminy. Na terenie gminy W. znaczna część obszaru zagospodarowana jest działkami rekreacyjnymi, nabywanymi przez mieszkańców głównie Ł. i P. z myślą o zdrowym wypoczynku. Z tych względów, zdaniem skarżącej, w następstwie lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej osoby te mogą wystąpić z roszczeniami o odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze argumentów Wojewoda [...] stwierdził, iż wyeliminowanie możliwości lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na terenie gminy, może nastąpić jedynie w formie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzonej zgodnie z przepisami w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z kolei dla oceny zgodności z prawem uchwały będącej przedmiotem skargi, nie ma znaczenia późniejsze podjęcie przez Radę Gminy W. uchwały z dnia [...] Nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy (...) podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.
Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uchylenia kwestionowanego aktu, gdyż należy podzielić argumentację Wojewody [...] zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, iż uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] jest sprzeczna z uchwałą nr [...] podjętą przez tę samą Radę Gminy w dniu [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc jest sprzeczna z prawem.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (Dz.Urz. nr [...], poz. [...] z [...]) w § 18 ust. 4 przewiduje bowiem możliwość lokalizacji bezprzewodowych urządzeń telekomunikacyjnych na terenach zabudowy i infrastruktury technicznej, na terenach leśnych i użytków rolnych, jedynie z zakazem lokalizacji w odległości mniejszej niż 500 m od granic stref ścisłej ochrony konserwatorskiej. Dopuszczono również ewentualne zmniejszenie odległości lokalizacji pod warunkiem uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
Stosownie do treści art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym.
Również ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) w art. 14 ust. 8 stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego.
Ustalenie i przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy).
Okoliczność, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym oznacza, że ma on moc wiążącą tak, jak akt normatywny i musi w związku z tym być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, dopóki nie zostanie on zmieniony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 1998r. sygn. IVSA 993/96 - LEX nr 45727).
Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001r. wydanym w sprawie sygn. akt III RN 203/00 (OSNP 2001/20/606) stwierdził, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP.
Przepis ten stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Wojewoda [...] miał wszelkie podstawy ku temu, aby stwierdzić nieważność uchwały Rady Gminy W. z dnia [...], którą nie wyrażono zgody na budowę stacji telefonii komórkowej na terenie tejże Gminy.
Zgodnie bowiem z treścią art. 85 wskazanej wyżej ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 91 ust. 1 tej ustawy – uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.
Tak więc zmiana uchwalonego i obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogła nastąpić tylko w trybie przewidzianym ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), a nie w formie podjęcia uchwały przez Radę Gminy W.., która pozostaje w wyraźnej sprzeczności z zapisami planu miejscowego.
Nie mają przy tym znaczenia okoliczności i przyczyny (protesty mieszkańców), które zdecydowały o treści podjętej uchwały. Zarówno bowiem organy gminy, jak i jej mieszkańcy zobligowani są do przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego na terenie gminy, a więc także uregulowań wynikających z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dla oceny zgodności z prawem kwestionowanej uchwały Wojewody [...] nie ma przy tym znaczenia fakt podjęcia przez Radę Gminy W. kolejnej uchwały nr [...] z dnia [...] w sprawie przystąpienia do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapisu § 18 ust. 4 tego planu.
Reasumując, Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).