Uzasadnienie
IISA/Łd 200/03
Decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. nr 111, poz. 724 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania Okręgowego Inspektora Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w P. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...], odmawiającej czasowego odebrania psów ich właścicielowi, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i orzekło o odebraniu czasowo Z.S. 5 psów rasy mieszaniec i przekazaniu ich B.O.
W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na przepisy wskazanej wyżej ustawy uznał, że materiał dowodowy uzasadnia treść wydanej przez SKO decyzji, gdyż psy Z.S. były bardzo zaniedbane, ze znaczną utratą wagi, cechami odwodnienia 2-go stopnia, obecnością pasożytów zewnętrznych, a jeden z psów miał objawy nosówki, ropnego zapalenia dolnych i górnych dróg oddechowych, w wyniku czego zmarł.
Powyższe ustalenia, poparte opinią lekarsko - weterynaryjną i faktem wniesienia aktu oskarżenia przeciwko Z.S. o znęcanie się nad zwierzętami, wypełniają, zdaniem Kolegium, dyspozycję art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt i dlatego orzeczono, jak wyżej.
Z.S. w dniu 6 lutego wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia i nakazania zwrócenia mu psów.
Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów proceduralnych, w tym art. 7, 10, 77, 80 i 107 § 3 kpa i między innymi pominięcie zaświadczenia lekarskiego wydanego przez miejscowego lekarza weterynarii D.W., który nie stwierdził u pozostawionych u skarżącego psów objawów chorobowych.
Kwestionuje stawiany mu zarzut znęcania się nad zwierzętami i dowody, na podstawie których organ odwoławczy poczynił ustalenia.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W dniu 7 grudnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyło pismo, informując, iż Z.S. został skazany na karę grzywny prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 11 sierpnia 2003r. sygn. II K 626/02 za znęcanie się nad zwierzętami w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt i na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy sąd orzekł o przepadku zwierząt czasowo odebranych skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu przedmiotowe postępowanie podlega umorzeniu.
Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 i nr 228 z 2003r., poz. 2261) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
1/ jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2/ w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania;
3/ gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Użycie w powołanym przepisie punktu 3-ego określenia "stało się" oznacza, że chodzi o przyczyny, które w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy.
Wydanie wyroku może stać się zbędne z różnych przyczyn, a skuteczne cofnięcie skargi, które nie nastąpiło w niniejszej sprawie, jest tylko jedną z takich przyczyn.
W ocenie Sądu zbędne jest wydanie wyroku w sprawie ze skargi na przedmiotową decyzję w sytuacji, gdy sąd prawomocnym wyrokiem karnym wydanym na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (Dz.U. nr 111, poz. 724 ze zm.) uznał winnym Z.S. za znęcanie się nad zwierzętami, skazując go na karę grzywny, a jednocześnie orzekł o przepadku tych zwierząt (psów) czasowo odebranych skarżącemu w oparciu o zaskarżoną decyzję.
W ocenie Sądu z uwagi na podniesione wyżej okoliczności związane z wydaniem powyższego wyroku, należy uznać za bezprzedmiotowe dokonywanie kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o umorzeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.