Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 listopada 1997 r. Burmistrz Gminy i Miasta J., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na wniosek Pauliny Z. orzekł o wymeldowaniu Marka G. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. P. 1a w J. Organ ustalił, że Marek G. został zameldowany w budynku przy ul. P. 1a/4 w J., na podstawie decyzji wydanej przez Wojewódzki Zakład Weterynarii. Lokal ten przydzielono na rzecz Jerzego G. - nieżyjącego pierwszego męża Pauliny Z. Uprawnionymi do zajmowania przedmiotowego lokalu byli oprócz najemcy jego żona oraz dzieci. Po śmierci męża głównym najemcą lokalu stała się Paulina Z. W dniu 28 grudnia 1996 r. Marek G. opuścił miejsce stałego pobytu i zamieszkał przy ul. Św. D. 26/1 u Kazimiery M. Zdał również klucze do mieszkania przy ulicy P. 1a/4.
W tym stanie faktycznym organ administracyjny orzekł o wymeldowaniu Marka G., powołując się na przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ uznając, że Marek G. utracił uprawnienia do przebywania w lokalu nr 4 przy ul. P. 1a w J. i opuścił miejsce stałego pobytu bez wymeldowania.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Wojewoda K., decyzją z dnia 14 stycznia 1998 r. uznał, iż brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że Marek G. posiadał uprawnienie pochodne do spornego lokalu, gdyż głównym najemcą jest jego matka, Paulina Z. Utrata tego uprawnienia w powiązaniu z dobrowolnym opuszczeniem lokalu uzasadnia decyzję o wymeldowaniu. Skarżący co prawda zarzucał, iż został zmuszony do opuszczenia mieszkania, jednakże nie podjął żadnych kroków prawnych celem odzyskania utraconego posiadania.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marek G. wnosząc o unieważnienie decyzji Wojewody K. podniósł, iż jest ona dla niego krzywdząca. Podał także, że próbowano się go pozbyć z mieszkania wywołując "niepotrzebne zatargi", a klucze do przedmiotowego mieszkania zwrócił dobrowolnie tylko dlatego, aby nie być posądzonym o jakąkolwiek kradzież. Wyjaśnił też, że przebywa przejściowo w mieszkaniu Kazimiery M. przy ulicy Św. D. 26/1, ponieważ nie ma możliwości przebywania w mieszkaniu rodziców.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
Pismem z dnia 27 kwietnia 1998 r. pełnomocnik Pauliny Z., adwokat Jan S. zgłosił udział zainteresowanej w sprawie na prawach strony, a następnie pismem z dnia 8 maja 1998 r. wniósł o oddalenie skargi popierając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna. Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ w art. 15 ust. 2 przewiduje dwie grupy przesłanek uprawniających organ administracyjny do podjęcia decyzji o wymeldowaniu. Można orzec o wymeldowaniu:
1/ osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu i bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego - albo 2/ osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.
W rozpatrywanej sprawie organ administracyjny podjął decyzję o wymeldowaniu po ustaleniu, iż zostały spełnione przesłanki wymienione w grupie pierwszej.
W sprawie niespornym jest, iż skarżący posiadał uprawnienie pochodne do przebywania w lokalu. Przebywał w nim za zgodą swej matki. Było to użyczenie lokalu jakie najczęściej ma miejsce w stosunkach między rodzicami a dziećmi. Skarżący nie wykazał, by po śmierci ojca uzyskał stwierdzenie nabycia uprawnień samoistnych do przedmiotowego lokalu. Żądanie przez matkę skarżącego wymeldowania syna, w sposób wystarczający świadczy, iż umowa użyczenia między nimi ustała. Twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, iż ma on jakieś uprawnienia do przebywania w spornym lokalu, nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Podkreślić należy, iż z faktu samego zameldowania nie wypływają żadne uprawnienia cywilnoprawne do przebywania w lokalu. Posiadanie takich uprawnień /najem, użyczenie, własność/ połączone z faktycznym przebywaniem w lokalu, jest dopiero podstawą do zameldowania.
Niespornym jest też, iż lokal opuścił dobrowolnie. Potwierdził to w swych wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu administracyjnym. Zarzuty, iż został zmuszony do opuszczenia mieszkania, zostały, jak się wydaje, podniesione wyłącznie na użytek przedmiotowej sprawy. Nigdy nie podjął on bowiem kroków prawnych, które umożliwiłyby mu powrót do lokalu. Mimo zapowiedzi, nie złożył zawiadomienia o przestępstwie w Prokuraturze, ani też nie wszczął żadnego postępowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Fakt dobrowolnego opuszczenia lokalu może potwierdzać także zwrot kluczy od mieszkania matki.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa, co na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uzasadniało oddalenie skargi.
Odnośnie wniosku pełnomocnika zainteresowanej Pauliny Z. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, to zauważyć należy, iż zasady zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostały uregulowane w całości w art. 55 ustawy o NSA, w ten sposób, że o zwrocie kosztów orzeka się wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi i tylko na rzecz strony skarżącej. Innym podmiotom biorącym udział w postępowaniu na prawach strony /art. 41 ust. 2 ustawy o NSA/ zwrot kosztów nie przysługuje /tak też wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r. V SA 1306/97 - ONSA 1999 Nr 1 poz. 28/.
Wobec powyższego zgłoszony wniosek został oddalony.