Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Przesyłka listowa, zawierająca ostateczną decyzję Kolegium wraz ze stosownym pouczeniem o sposobie oraz terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, adresowana do M. K. została zwrócona w dniu 11 grudnia 2012r. do organu odwoławczego z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie".
Na powyższą decyzję, w dniu 6 lutego 2013r. (data nadania na poczcie), M. K. wniósł bezpośrednio do sądu administracyjnego skargę, do której dołączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o odrzucenie skargi.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie jest prawomocne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z przepisem art. 54 § 1 P.p.s.a. ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jednocześnie jednak w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie natomiast z art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie K.p.a. – w brzmieniu obowiązującym do końca 2012r.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w powołanej ustawie operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniach od 26 listopada do 21 grudnia 2012r. przebywał w Wojewódzkim Szpitalu Psychiatrycznym w W., natomiast przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została zwrócona do organu odwoławczego w dniu 11 grudnia 2012r., czyli w czasie pobytu skarżącego w szpitalu. Jednakże wbrew stanowisku Kolegium nie ma przy tym znaczenia, że pierwsza próba doręczenia przesyłki miała miejsce w dniu 22 listopada 2012r., bowiem stosownie do ww. art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w powołanej ustawie poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Oznacza to, że skarżący nie miał obowiązku odebrania przesyłki w dniach od 22 listopada do 26 listopada 2012r., skoro ustawa przewiduje 14 dniowy termin do odbioru przesyłki od dnia pierwszego awizo.
Nie mniej jednak należy mieć na uwadze to, że zgodnie z powołanym już art. 44 K.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia okresu, liczonego od dnia pierwszego awizo. Innymi słowy dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w art. 44 K.p.a., uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że przesyłka ta doszła do rąk adresata, a co za tym idzie, że dokonane w ten sposób doręczenie jest skuteczne. To z kolei oznacza, iż termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] rozpoczął swój bieg od dnia 11 grudnia 2012r., a zatem jego upływ przypadał na dzień 10 stycznia 2013r.
Z powyższego wynika, że nie istniała przeszkoda do wniesienia skargi do sądu administracyjnego po powrocie skarżącego ze szpitala, który niezwłocznie po jego opuszczeniu powinien skontaktować się z organem w celu ustalenia, czy w jego sprawie zapadło rozstrzygnięcie, a jeżeli tak to jakie i od kiedy biegnie mu ewentualny termin do jego zaskarżenia. Tymczasem skarżący nie podjął żadnej próby dowiedzenia się o stanie jego sprawy pomimo tego, że od dnia powrotu ze szpitala skarżący nadal miał otwarty termin do wniesienia skargi do sądu, którego bieg kończył się w dniu 10 stycznia 2013r. Natomiast skarżący nadał skargę dopiero w dniu 6 lutego 2013r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, iż skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu na wniesienia skargi, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego.
Na marginesie należy także podkreślić, iż skarżący nie tylko nie zachował terminu do wniesienia skargi, ale również nadał ją bezpośrednio na adres Sądu, co jest sprzeczne z art. 54 § 1 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
a.bł.