Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. działając na podstawie art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Spółki jawnej "A." z dnia 26 listopada 2002 r. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w dniu [...] podczas kontroli drogowej funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w R. stwierdził brak dowodu uiszczenia opłaty należnej za korzystanie z dróg krajowych. W drodze decyzji administracyjnej została nałożona kara pieniężna.
W odwołaniu od decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie nałożonej kary pieniężnej, wskazując na nieprawidłowości występujące przy sporządzaniu protokołu kontroli i decyzji. W uzasadnieniu wskazano na następujące uchybienia: w protokole - brak wypełnienia pozycji: kontrola drogowa, imię i nazwisko właściciela pojazdu i jego adres, rodzaj przewozu, adres załadowcy (odbiorcy). Ponadto niektóre pozycje protokołu zawierały odwołania do przypisów w postaci "*", zaś wytłumaczeń tych przypisów w samym protokole nie było, przez co stał się on niezrozumiały i nieczytelny dla kontrolowanego. Dodatkowo nie dołączono do protokołu kontroli załącznika zawierającego listę stwierdzonych naruszeń oraz wytłumaczenia przypisów.
Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdził, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się bezpodstawna ponieważ była wydana na podstawie nieprawidłowego i niekompletnego protokołu kontroli. Decyzja została nieprawidłowo wypełniona w poz. 2 dotyczącej sposobu uiszczenia kary. Z protokołu nie wynikało również, kto był właścicielem pojazdu i kto powinien ponieść karę.
Rozpatrując sprawę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 42 ust. l ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Na podstawie art. 87 ust. l tej ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.
W odpowiedzi na zarzuty strony organ podzielił pogląd strony w kwestii wystąpienia zarówno w protokole kontroli jak i decyzji uchybień w treści. Protokół jednak został sporządzony bezpośrednio po zakończeniu kontroli, a następnie przeczytany i podpisany przez, kierującego pojazdem, który pomimo przysługujących mu uprawnień, nie wniósł zastrzeżeń co do jego formy jak i treści. Późniejsze wskazywanie w odwołaniu na przedmiotowe uchybienia, nie mają zdaniem organu odwoławczego, żadnego wpływu na prawidłowość oceny merytorycznej jak i faktycznej podstawy wydania decyzji. Tym bardziej nie dają podstaw do uchylenia prawnie nałożonej kary pieniężnej.
Na powyższą decyzję A. spółka jawna w B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi podnosząc zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy- co wynika z art. 7 kpa –oraz zgodnie z art. 77 § 1 kpa - muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W przedmiotowej sprawie kwestionowane przez skarżącego w odwołaniu uchybienia natury formalnej zostały podzielone przez organ odwoławczy, ale zdaniem organu odwoławczego uchybienia te nie miały żadnego wpływu na prawidłowość oceny merytorycznej i faktycznej podstawy wydania decyzji.
Sąd w tym składzie tego poglądu nie podzielił.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż akta administracyjne są szczątkowe.
Składają się z decyzji organów obu instancji, odwołania i części protokołu (załączono tylko kserokopię pierwszej strony.) Brak załącznika, który stanowi drugą stronę protokołu i na brak tej części dokumentu również powołuje się skarżący.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji – podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. inn. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych.
Z art. 87 ust.3 tej ustawy wynika, iż przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane dokumenty.
Zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 pkt. 6 tej ustawy - ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200-15.000 zł.
Decyzja organu I instancji została skierowana do cyt: "A. - J.P.", a decyzja organu odwoławczego do cyt.: " Pan Spółka jawna A.".
Nie wiadomo zatem kogo organ uznał za przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy, który obciążany jest przez kontrolującego karą pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. (art. 93 ust. 1 ustawy).
Różnica w oznaczeniach strony przez organy obu instancji powoduje, iż nie wiadomo czy karą pieniężną został obciążony J. P. czy spółka jawna A..
W aktach administracyjnych brak kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu, wypisu z rejestru spółek dotyczącego spółki jawnej A., a skarżący zarzuca, iż właścicielami samochodu są on i jego żona K. P..
Wyjaśnienia zatem wymaga kwestia – kogo można uznać w tym przypadku za przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w rozumieniu art. 92 ust. 1 cyt. ustawy.
Z uwagi na brak w/w dokumentów w aktach administracyjnych Sąd nie może dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim ocenić, czy decyzja administracyjna została skierowana do właściwego podmiotu.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. 200 tej ustawy.
Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.