Uzasadnienie
II SA/Łd 2030/01
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 105 § l k.p.a. oraz art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o przyznanie A. S. uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego osoby zainteresowane mogły składać do Kierownika Urzędu do dnia 31 grudnia 1999 r. Strona zaś złożyła swój wniosek w dniu 15 grudnia 2000 r. Termin złożenia wniosku ma charakter materialnoprawny i nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące przywracania terminów.
W swojej skardze do Sądu A. S. podkreśla, że bardzo długo musiała czekać na skompletowanie niezbędnych do złożenia wniosku dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania administracyjnego, poza wypadkami, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją (umową międzynarodową lub ustawą), na podstawie, którego została wydana decyzja. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 r. sygn. akt P 24/02, opublikowanym w OTK 2003, nr 6, poz. 55 orzekł, iż art. 4 ust. 5 ustawy z ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, póz. 395 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny zwrócił między innymi uwagę na to, iż przedmiotowa ustawa w pierwotnym kształcie nie zawierała żadnego granicznego terminu składania wniosków o przyznanie wymienionego świadczenia Dopiero w roku 1999 ustawodawca postanowił taki termin wprowadzić – koniec roku 1999. Diametralnie zmieniono w ten sposób sytuację pewnej grupy osób, która pod rządami ustawy w brzmieniu pierwotnym podjęła starania o skompletowanie dokumentacji niezbędnej do uzyskania świadczenia pieniężnego, a następnie została zaskoczona nowelizacją, która uczyniła te starania bezcelowymi.
Trybunał podkreślił, że dopiero w wyniku nowelizacji ustawodawca wprowadził graniczny termin składania wniosków określony w przepisie art. 4 ust. 5 ustawy. Uznał jednocześnie, że sytuacja, w której zainteresowany nie ma możliwości uzyskania ustawowo zagwarantowanych uprawnień wskutek nieracjonalnych działań ustawodawcy podjętych w czasie obowiązywania ustawy oraz zaniedbań administracji publicznej nie może mieć miejsca w systemie demokratycznego państwa prawnego.
W tej sytuacji, zważywszy na treść wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) orzekł, jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak przymiotu jej wykonalności było bezprzedmiotowe.