Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), wstrzymał prowadzenie samowolnie wykonywanych robót budowlanych przez M. i G. J. polegających na budowie budynku usługowego na działce nr 1451 w miejscowości U., po wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty [...] z dnia [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2014 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. i G. J. zarzucili naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie w sentencji rozstrzygnięcia decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego; art. 7 i art. 75 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób dowolny; art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego; art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie pism wszystkim pełnomocnikom ustanowionym w sprawie i nieuznanie, iż w przypadku jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników pisma doręcza się tylko jednemu z nich; art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że wykonanych robót nie można zakwalifikować jako roboty zabezpieczające, lecz jako prowadzenie budowy w warunkach samowoli budowlanej; art. 50 ust. 1 ustawy polegające na uznaniu za dopuszczalne wstrzymanie robót w sytuacji, gdy budowa została zakończona bądź roboty te nie są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu; art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy polegające na braku uzasadnienia celowości wstrzymania robót oraz błędnym przekonaniu, iż nie ma potrzeby ustalenia wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń. Odwołujący się wnieśli o uchylenie w całości aktu organu I instancji.
Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ odwoławczy przypomniał, iż do dnia 8 września 2014 r. wykonano konstrukcję drewnianą więźby dachowej, po tej dacie ułożono folię wraz z łatami jako zabezpieczenie przed warunkami atmosferycznymi, z kolei do dnia 16 września 214 r. wykonywano prace dotyczące murowania szczytów w obrębie daszków nad oknami wraz z ułożeniem folii zabezpieczającej na więźbie dachowej. Zaznaczył, iż inwestor prowadził roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została uchylona, wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej, a także jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, iż do czasu wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego funkcjonowała ona w tym obrocie i wywoływała określone skutki. Przyjęta w orzecznictwie wykładnia przesądza, iż w przypadku stwierdzenia nieważności lub uchylenia pozwolenia na budowę, organy nie mogą wobec inwestora, który zrealizował na podstawie takiego pozwolenia inwestycję zastosować sankcji z art. 48 ustawy, do robót tych należy stosować art. 50 i art. 51 ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. i G. J. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 50 ust. 1 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu za dopuszczalne wstrzymanie robót budowlanych w sytuacji, gdy budowa został zakończona bądź roboty te nie są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu; art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy poprzez niezastosowanie z uwagi na pominięcie w postawie prawnej mimo, ze wskazuje wprost na obowiązek jaki powinien być przez organ wykonany oraz nie odniesienie się organu II instancji do jego niezastosowania mimo zarzutu tego rodzaju sformułowanego w zażaleniu.
Nadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania art. 8, art. 12 § 1 w związku z art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania zażaleniowego; art. 40 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu niewłaściwego doręczania pisma sformułowanego już w zażaleniu; art. 124 k.p.a. poprzez wskazanie w sentencji postanowienia decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego oraz brak uzdatnienia faktycznego i prawnego; art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1-2, art. 80 w związku z art. 136 k.p.a. m.in. poprzez niewyjaśnienie wszystkich wskazanych w zażaleniu okoliczności, dokonania oceny zebranych dowodów w sposób dowolny; art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy w sytuacji gdy istniały materialnoprawne przesłanki do uchylenia w całości i przeczenie co do istoty. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym aktem organu I instancji, nadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 28 maja 2015 r. wpłynęło pismo procesowe, w którym pełnomocnik skarżących oświadczył, iż działając w imieniu mocodawców cofa skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wobec wydania przez organ ostatecznego rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei, jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i ocenić należy, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Wobec powyższego uznać należało cofnięcie skargi przez skarżących za dopuszczalne, co obligowało sąd do umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
LS