Uzasadnienie
II S.A./Łd 2067/01
Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] ([...]), po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...] ([...]),w oparciu o przepis art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r.,Nr 142,poz.950 z późn.zm)- utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] o pozbawieniu S. U. uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono że S. U. posiadał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej i w tej sytuacji podstawą do pozbawienia uprawnień kombatanckich był przepis art.25 ust.2 pkt 2 pow.ustawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.U. podał że działał w AK i KWP. Urząd nie może się jednak do tego odnieść bo S.U. nie wystąpił z oficjalnym wnioskiem i dowodami o przyznanie uprawnień kombatanckich z innego tytułu a termin do składania takich wniosków minął 31 grudnia 1998 r.
S. U. zaskarżył tę decyzję do sądu administracyjnego. W skardze podał,że uprawnienia kombatanckie otrzymał jako żołnierz Ludowego Wojska Polskiego w okresie od 10 lipca 1947 r. do 31 grudnia 1947 r. (w wojsku był do 27 września 1949 r.).Przy składaniu wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich nie podał, że należał do Armii Krajowej w okresie od maja 1944 r. do 1945 r.,był zaprzysiężony przez S. F. we wsi W. i przydzielony jako łącznik do D. K.. Obaj nie żyją,tak jak inni członkowie AK z tego terenu. W czasie amnestii z 1947 r. nie ujawniał się bo takie było zarządzenie. W styczniu 1946 r. nawiązał kontakt z organizacją Konspiracyjne Wojsko Polskie, jego wprowadzającym był S. B. i M. G.. Dowódcą był A. J., pseudonim "Marianek", jego zastępcą T. K. "Igła", dowódcą okręgu na powiat Łask i Wieluń był S. M. "Murat".Żaden z nich nie żyje, skarżący wskazał okoliczności ich śmierci. Z uwagi na te okoliczności nie mógł o członkostwie w KWP wspominać w żadnym życiorysie.
Skarżący wspomniał,że czuje się pokrzywdzony wskazaniem, że termin do składania wniosków o przyznanie uprawnień kombatanckich już minął, ma tylko jednego żyjącego świadka – W. B. który może poświadczyć jego przynależność do KWP.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powoływał te same fakty co w skardze podnosząc, że uprawnienia kombatanckie należą mu się także z innych tytułów i wskazywał świadka W. B. (jego sprawa o przyznanie uprawnień kombatanckich była – jak wynika z wniosku - w toku załatwiania a z chwilą uzyskania legitymacji miał poświadczyć podane przez skarżącego fakty). Do podanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy informacji organ orzekający nie odniósł się z uwagi na brak formalnego wniosku i dowodów oraz z uwagi na upływ terminu do składania wniosków o przyznanie uprawnień kombatanckich. W lakonicznym uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wyjaśniono, że organ – z uwagi na treść art.25 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r., Nr 142,poz.950 ze zm.) – nie jest zobowiązany do wyjaśniania czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z innych tytułów.
W myśl art.7, art.77 § 1 i art.80 kodeksu postępowania administracyjnego organ orzekający w sprawie ma obowiązek wnikliwego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i orzekania w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego. Wskazanie w toku postępowania takich innych przesłanek obliguje do ich rozpatrzenia tym bardziej że podany w uzasadnieniu ustawowy ostateczny termin składania wniosków o przyznanie uprawnień kombatanckich został uznany za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 15 kwietnia 2003 r.SK 4/02,OTK-A 2003/4/31).
W myśl art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1271 ze zm.) sprawy w których skargi wpłyneły do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zważywszy,że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszały powołane przepisy co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270) orzeczono jak w sentencji. Z wagi na przedmiot i charakter rozstrzygnięcia przepis art. 152 pow. ustawy nie miał zastosowania.