Uzasadnienie
3 II SA/Łd 207 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] orzekł o uznaniu W.J. za osobę bezrobotną od dnia 19 grudnia 2001 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 grudnia 2001 r. w wysokości 572,10 zlotych miesięcznie. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a) i b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.).
W odwołaniu od tej decyzji W.J. wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Odwołujący podkreślił, iż przedstawił zaświadczenie o wykonywaniu pracy w szczególnych wystawione przez Urząd Miasta w Z. jako jednostkę archiwizującą akta byłego pracodawcy.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta wydana została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do treści art. 37 j ust. 1 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze uwzględniane są po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach. Zdaniem organu odwoławczego zaświadczenie o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach wystawione przez jednostkę archiwizującą akta zlikwidowanego pracy nie może być uznane jako dokument spełniający wymogi określone w art. 37 j ust. 1 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z tego tez powodu, w ocenie Wojewody [...], W.J. nie może nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.J. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy). W ramach tej kontroli sądy administracyjne badają, czy zaskarżona decyzja ma oparcie w obowiązującym prawie materialnym, i czy w ramach postępowania administracyjnego nie naruszono przepisów regulujących to postępowanie.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło, w ocenie sądu, do rażącego naruszenia przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego wskazuje się również na konieczność przestrzegania przez organy właściwości instancyjnej (art. 127 § 1 i2 k.p.a.) oraz delegacyjnej.
Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje natomiast jednoznacznie na to, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę zasiłku przedemerytalnego podczas, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji było uznanie skarżącego za osobę bezrobotną i przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych.
Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest naruszenie przepisów o właściwości. Należy podkreślić, iż powołany przepis nie zawiera wskazania, że odnosi się on jedynie do właściwości miejscowej lub rzeczowej. Uznać zatem należy, że naruszenie każdego rodzaju właściwości skutkuje nieważnością decyzji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.