Uzasadnienie
Pismem z dnia 24.stycznia 2008 roku W.J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym. Na jej stronie tytułowej naklejone zostały znaki opłaty sądowej za kwotę 10,00,-zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od której nie została uiszczona należna opłata.
Po myśli art. 221 p.p.s.a. natomiast, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Skarga W.J. sporządzona i wniesiona przez jego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, dotyczyła nakazu rozbiórki budynku. Należny odeń wpis sądowy był - stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - wpisem stałym, wynoszącym 500,00,-zł. Opłata powyższa, wobec wniesienia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, winna była zatem zostać uiszczona bez osobnego wezwania w kasie sądu lub na jego rachunek bankowy (nie zaś w znakach opłaty sądowej - § 5 ust.1 cytowanego rozporządzenia).
Wskazać bowiem należy, iż z dniem 17.marca 2006 roku utracił moc § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Wyrokiem z dnia 7.marca 2006 roku, w sprawie o sygn. SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322), Trybunał Konstytucyjny uznał bowiem, iż przepis § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art.221 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.
A.K.