Uzasadnienie
K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w ośrodku rehabilitacyjno-opiekuńczym.
Powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
- a. art. 61 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508, dalej ustawa), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej w oparciu o kryteria dochodowe z art. 61 tej ustawy, podczas gdy zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt. 2 tej ustawy, opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową o której mowa w art. 103 ust. 2 tej ustawy, podczas gdy do zawarcia takiej umowy nie doszło;
- b. art. 61 ust. 1 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia i skonkretyzowania opłaty co do każdej osoby, która miałby takie opłaty ponosić;
- c. art. 59 ust. 1 ustawy w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu doręczenia decyzji o umieszczeniu W. O. w Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczym w Ł. skarżącej, a przez to brak możliwości powzięcia wcześniejszej wiedzy o wysokości kwoty odpłatności, czyli o wysokości kosztów z jakimi wiąże się pobyt danej osoby w domu pomocy, a nadto o okoliczności możliwości zwrócenia się w przyszłości organu do skarżącej o partycypację w stosownych opłatach;
- d. art. 17 ust. 1 pkt. 16 w zw. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1, ust. 2 i 3 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. ustalenie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej pomimo tego, że ustalenie opłaty nie może zostać dokonane z mocą wsteczną.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 4 marca 2019 roku skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w ośrodku rehabilitacyjno-opiekuńczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).
W niniejszej sprawie skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w ośrodku rehabilitacyjno-opiekuńczym.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Lp/