Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy orzeczenie Prezydenta Miasta Z., ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie pawilonu handlowo – usługowego z przyłączami energii elektrycznej, wody i kanalizacji, przewidzianej do realizacji na działce, położonej w Z. przy ul. A 69a.
Skargę na opisaną wyżej decyzję złożył inwestor – P. J., zarzucając m.in. nieważność postępowania, z uwagi na fakt, iż orzeczenie powyższe skierowane została do osoby nie będącej stroną postępowania. Uzasadniając wspomniany zarzut, wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji doręczeń dokonywano Wojewódzkiej Dyrekcji Dróg, zamiast Powiatowej Dyrekcji Dróg w Z., będącej zarządcą drogi, sąsiadującej z terenem inwestycji.
W dniu [...] P. J. cofnął skargę w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 60 p.s.a. zatem, sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej nieważnością. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania cofnięcia środka zaskarżenia za niedopuszczalne, w zrozumieniu cytowanego przepisu. W szczególności za chybiony uznać należy zarzut z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., dotyczący skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, bowiem po pierwsze brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Zarząd Dróg w Ł. uznany został w ogóle za stronę postępowania. Samo doręczenie decyzji organu I instancji, (podobnie zresztą jak doręczenia dokonane dla Wydziałów Infrastruktury oraz Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta Z.), nie przesądza jeszcze o uznaniu wspomnianego podmiotu za stronę postępowania. Po wtóre cytowany przepis dotyczy przypadków, w których decyzja administracyjna nie może wywołać przewidzianych w niej skutków z uwagi na jej skierowanie do niewłaściwej osoby (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.października 2000r., w sprawie o sygn.akt IV S.A. 1770/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex 53456). W tym zaś rozumieniu podmiotem, do którego skierowana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, był w rozpoznawanej sprawie skarżący.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowego.
Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm) natomiast, nakazano zwrócenie skarżącemu uiszczonego w sprawie wpisu sadowego.