Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], Nr [...] o pozbawieniu C.K. uprawnień kombatanckich.
W dniu 7 listopada 2001 roku, na powyższą decyzję C.K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi domagając się jej uchylenia i przywrócenia uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł od jej oddalenie.
Skarżący C.K. zmarł w dniu 25 kwietnia 2002 roku. (vide odpis skrócony aktu zgonu).
Wdowa po C.K. – D. K. pismem z dnia 23 lutego 2004 roku, doręczonym w dniu 1 marca 2004 roku wezwana została do złożenia pisemnego oświadczenia ze wskazaniem czy popiera skargę w niniejszej sprawie wniesioną przez jej zmarłego męża, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nie popiera skargi.
Zakreślony D. K. termin do złożenia oświadczenia upłynął bezskutecznie w dniu 8 marca 2004 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Skarżący zakwestionował decyzję organu, który działając na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 roku, Nr. 142, poz. 950 ze zm.) pozbawił go uprawnień wynikających z tejże ustawy.
Przepis art. 20 ust. 3 tej ustawy określa jakie uprawnienia przysługują nie tylko samym kombatantom ale również wdowom i wdowcom po kombatantach i innych osobach uprawnionych w rozumieniu ustawy.
Ustalenie powyższej okoliczności ma decydujące znaczenie dla konsekwencji procesowych śmierci skarżącego. Przepis art. 161 par. 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osoba zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie bowiem uprawnienia kombatanckie, których pozbawiony został skarżący z jednej strony związane są ściśle z jego osobą, a z drugiej, na podstawie szczególnego przepisu ustawy mogą być przyznane wdowom i wdowcom po kombatantach.
Tym samym wezwanie wdowy po skarżącym do wypowiedzenia się czy popiera skargę swego zmarłego męża miało jej umożliwić wzięcie udziału w sprawie, bowiem jej interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Skoro jednak zakreślony termin do wypowiedzenia się w kwestii wstąpienia do sprawy minął bezskutecznie postępowanie należało umorzyć (art. 161 par. 1 pkt 2) p.s.a.)
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.