Uzasadnienie
II SA/Łd 22/05
Starosta S. decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w miejscowości B. [...], gmina B. Od powyższej decyzji S. Ł. w dniu [...] wniósł odwołanie do Wojewody [...], prosząc o zgodę na zmianę lokalizacji projektowanego budynku mieszkalnego z odległości 4 m na 2 m od granicy z działką sąsiada J. B. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie od decyzji organu l instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż decyzję organu l instancji, odwołujący odebrał osobiście w dniu 17 września 2004 r, natomiast odwołanie opatrzone datą 12 października 2004 r. złożył w dniu [...]. w Sekretariacie Starostwa Powiatowego w S., a zatem 13 dni po terminie przewidzianym do złożenia odwołania. Strona nie wystąpiła również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, co w myśl art. 58 § 1 i § 2 kpa stanowi warunek konieczny do przywrócenia terminu i rozpatrzenia odwołania wniesionego po terminie.
Powyższe postanowienie S. Ł. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, prosząc przede wszystkim o uchylenie decyzji merytorycznej. W uzasadnieniu skargi, przedstawił argumenty przemawiające za zmniejszeniem odległości projektowanego budynku od granicy z działką sąsiada.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest orzeczenie o charakterze procesowym, jakim jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania, wydane na podstawie art. 134 kpa.
Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, iż przepis art. 134 kpa, w swym brzemieniu jest jednoznaczny i obliguje organ administracyjny wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego.
W ocenie Sądu, organ II instancji słusznie zastosował art. 134 kpa, jako konsekwencję uchybienia terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z dyspozycją art. 129 § 1 kpa odwołanie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego (w tym wypadku Wojewody [...]) za pośrednictwem organu, który wydał decyzję- to jest Starosty S. Termin do złożenia odwołania wynosił czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdyby decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2 art. 129).
W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt, iż doręczenie decyzji organu l instancji nastąpiło w dniu 17 września 2004 r. Odbiór wskazanego rozstrzygnięcia S. Ł. potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym na drugiej stronie decyzji. Zatem, termin do wniesienia odwołania biegł od dnia 18 września 2004 r. do dnia 1 października 2004 r. Upłynął on jednak bezskutecznie, gdyż odwołanie od decyzji opatrzone datą 12 października 2004 r. zostało złożone przez stronę w sekretariacie organu l instancji dopiero w dniu [...]. Uchybienie terminu, o którym mowa w art. 129 kpa było w tej sytuacji oczywiste.
Co więcej, stwierdzić - w ocenie Sądu - należy, iż S. Ł., składając odwołanie 13 dni po terminie w żaden sposób nie wytłumaczył przyczyn tego spóźnienia, a w 13 dni po terminie w żaden sposób nie wytłumaczył przyczyn tego spóźnienia, a w szczególności nie podał, iż nastąpiło ono bez jego winy. Nie było, zatem podstaw do podjęcia przez organ odwoławczy jakichkolwiek działań w kierunku rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 58 kpa, tym bardziej, że sam skarżący nie wystąpił z takim wnioskiem.
Skoro zatem spełnione zostały przesłanki do wydania przez Wojewodę [...] postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy nie mógł, rozpoznać sprawy merytorycznie i ustosunkować się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w złożonym środku odwoławczym. W tej sytuacji również zarzuty merytoryczne dotyczące usytuowania projektowanego budynku w mniejszej odległości od granicy z działką sąsiada, podniesione w skardze złożonej do Sądu, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Podkreślić trzeba, iż merytoryczne rozpoznanie odwołania, czego bezpodstawnie domaga się od składu orzekającego w niniejszej sprawie –S. Ł., stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa. (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., ONSA 1982, Nr 1, poz. 52).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).