Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...], Nr [...] o pozbawieniu C. R. uprawnień kombatanckich.
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, C. R. nabył uprawnienia kombatanckie na mocy decyzji Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w P. z dnia [...] z tytułu udziału w walkach o utrwalanie władzy ludowej w okresie od 1 grudnia 1947 r. do 31 marca 1948 r. Z zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w K. z dnia [...] wynika bowiem, iż C. R. pełnił służbę w Wojsku Polskim w okresie od 23 września 1947 r. do 23 września 1949 r., w tym w czasie od 23 września 1947 r. do 31 marca 1948 r. w jednostce wojskowej, która prowadziła walki ze zbrojnym podziemiem. W tak ustalonym stanie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] pozbawił C. R. przedmiotowych uprawnień. Jak wskazał w motywach swojego stanowiska, zgodnie z unormowaniem art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), należało pozbawić stronę uprawnień.
Po myśli unormowania tego przepisu osoby, które dotychczas nabyły uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 - 1956 w "charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalania władzy ludowej" pozbawia się uprawnień.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C. R. podał, iż służył w jednostce wojskowej w Tarnowskich Górach, gdzie brał czynny udział w walkach z bandami UPA. Jest osobą starszą i schorowaną.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. W uzasadnieniu podał, iż w trakcie postępowania weryfikacyjnego ustalono, że C. R. nabył uprawnienia wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej. W szczególności, nie znajduje potwierdzenia okoliczność udziału strony w walkach z UPA, bowiem nie potwierdzają tego dane zawarte w zaświadczeniu Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia [...].
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego C. R. podał, iż owszem jednostka, w której służył mogła nie brać udziału w walce z UPA, ale jego pluton brał taki udział. W trakcie służby był telegrafistą i wykonywał rozkazy dowódcy. Jest starym, bardzo schorowanym człowiekiem i czuje ogromną krzywdę, jaką mu wyrządzono pozbawiając go uprawnień.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był zatem rozpoznać skargę w oparciu o przepisy nowej ustawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu).
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.
Wojewódzki Sad Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie organ administracji naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu administracji publicznej zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Organ administracji publicznej obowiązany jest zatem w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Dowodem zaś może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 zdanie pierwsze kpa).
Zgodnie z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisem art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r., poz.950 ze zm.) pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie lub utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust., art. 2 oraz art. 4.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych skarżący podniósł, iż w okresie pełnienia służby wojskowej walczył z oddziałami UPA, a zatem wskazał okoliczność wymienioną w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy.
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 marca 2002 r. – OPS 13/01 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd prawny, zgodnie z którym wniosek (zarzut) osoby, której uprawnień kombatanckich dotyczy postępowanie o pozbawienie tych uprawnień na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), wskazujący na zachowanie uprawnień z tytułów określonych w tej ustawie, powinien być rozpoznany i rozstrzygnięty w postępowaniu weryfikacyjnym w sprawie o pozbawienie uprawnień kombatanckich (ONSA 2002/4/132).
Organ administracji winien zatem przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na celu jednoznaczne i nie budzące wątpliwości ustalenie, czy skarżący jako żołnierz powołany do służby we wskazanej przez niego jednostce Wojska Polskiego walczył z oddziałami UPA. Ustalenie to ma bowiem istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Ze znajdującego się w aktach sprawy życiorysu skarżącego oraz deklaracji członkowskiej wynika, że służbę wojskową odbywał w 14 Pułku Piechoty i w 6 Dywizji Piechoty LWP. W toku postępowania weryfikacyjnego skarżący podniósł, że jednostka ta walczyła z oddziałami UPA w rejonie Nowego Sącza i Tarnowskich Gór.
Organ administracji obowiązkowi pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jednak uchybił ograniczając się do całkowicie dowolnego stwierdzenia, że z akt sprawy nie wynika, jakoby skarżący brał udział w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wykaz CAW przesłany Urzędowi przy piśmie nr 647 z dnia 22 sierpnia 1995 r., w którym wymieniono jednostki, które w latach powojennych zwalczały ugrupowania zbrojnego podziemia. W sprawie brak jednak nie budzącego wątpliwości dowodu, że wskazana przez skarżącego jednostka wojskowa nie prowadziła walki z oddziałami UPA. Znajdująca się w aktach sprawy kserokopia wskazanego powyżej wykazu wystarczającym dowodem być nie może.
Mając na uwadze przytoczone powyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 134 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.
O zwrocie poniesionych przez skarżącego kosztów wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami).