Uzasadnienie
3 II SA/Łd 227 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...]orzekł o uznaniu J. T. za osobę bezrobotną od dnia 7 listopada 2001 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15 listopada 2001 r. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a) i b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., nr 6, poz. 56 z późn. zm.).
W odwołaniu od tej decyzji J. T. wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Odwołujący podkreślił, iż nie może przedstawić świadectwa pracy wystawionego przez pracodawcę o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach z uwagi na likwidację zakładu pracy.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta wydana została na podstawie art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do treści art. 37 j ust. 1 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze uwzględniane są po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji. Zdaniem organu odwoławczego dokumentację tę stanowią również zarchiwizowane akta osobowe pracownika.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. T. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji a także podał, że przez cały okres zatrudnienia pobierał dodatek za pracę w szkodliwych warunkach i przechodził badania stanowiące podstawę do dopuszczenia do pracy w takich warunkach.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2004 r. J. T. cofnął skargę podając, że organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał mu zasiłek przedemerytalny od dnia 8 listopada 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Po myśli art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy spowodowałoby to utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności lub też czynność skarżącego zmierzała do obejścia prawa.W ocenie sądu zakwestionowane przez skarżącego decyzje nie są dotknięte wadą nieważności. Brak też jakichkolwiek przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi zmierza do obejścia prawa. W takiej sytuacji uznać należy, że J. T. skutecznie cofnął skargę.
Z uwagi na skuteczne cofnięcie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej.