Uzasadnienie
II SA/Łd 229/08
W dniu 21 marca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie nakazu wyposażenia nieruchomości w urządzenia służące do zbierania odpadów komunalnych. Wraz ze skargą wpłynęły akta administracyjne sprawy oraz odpowiedź na skargę, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 15 maja 2008r. Sąd, po rozpoznaniu wniosku strony skarżącej, przyznał W.A. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 21 lipca 2008r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony złożył dokument poświadczający udzielenie przez stronę umocowania do występowania w jej imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie wyrokiem z dnia 16 października 2008r. Sąd oddalił skargę W.A. W dniu 21 października 2008r. strona skarżąca wniosła o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wydanego wyroku.
Odpis wyroku z dnia 16 października 2008r. wraz z uzasadnieniem wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 24 listopada 2008r.
W dniu 16 grudnia 2008r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona i podpisana osobiście przez W.A. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia Sądu strona skarżąca wniosła o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2008r. Sąd umorzył postępowanie z wniosku W.A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wcześniejszym postanowieniem z dnia 15 maja 2008r. stronie skarżącej zostało już przyznane prawo pomocy we wnioskowanym zakresie i wywołuje ono skutki do czasu zakończenia postępowania wywołanego skargą, w tym również postępowanie przed sądem II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przy czym w przypadku, gdy skargę kasacyjną wnosi strona niebędąca podmiotem wymienionym w art. 175 §2 w/w ustawy tj. m.in. prokuratorem, notariuszem, profesorem prawa, skarga kasacyjna winna zostać sporządzona przez wykwalifikowanego pełnomocnika, jakim jest m.in. adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych – art. 175 §1 i §3 p.p.s.a. Sformułowany przez ustawodawcę wymóg, to tzw. przymus adwokacki, który ma na celu zapewnienie by skarga kasacyjna charakteryzowała się odpowiednim poziomem merytorycznym i formalnym. Od adwokata lub radcy prawnego można bowiem, i należy, wymagać znajomości przepisów prawa obowiązujących w postępowaniu sądowym, w szczególności wysokich wymogów formalnych, które musi spełniać skarga kasacyjna, a których niezachowanie grozi odrzuceniem skargi bez jej merytorycznego rozpoznania.
Ustawodawca posłużył się w powołanym przepisie sformułowaniem "sporządził", co pozwala przyjąć, iż przymus adwokacki dotyczy wyłącznie sporządzenia skargi przez jedną z osób wymienionych w art. 175 §1 p.p.s.a., natomiast zgodnie z art. 173 §2 p.ps.a. wniesiona może zostać już przez samą stronę skarżacą.
Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 w/w ustawy i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 w/w ustawy (postanowienie NSA z dnia 18 października 2004r., sygnatura akt FZ 308/04, niepubl.).
Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004r., sygn.akt FSK 3/04, publ. System Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 83280).
Zgodnie natomiast z przepisem art. 178 p.p.s.a, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, iż niewątpliwie wniesiona przez W.A. skarga kasacyjna została sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącą. Bezsprzecznie zatem nie został zachowany określony w przepisie art. 175 §1 p.p.s.a. przymus adwokacki, skarga kasacyjna nie została sporządzona przez podmiot wykwalifikowany tj. adwokata lub radcę prawnego. Na marginesie przypomnieć należy, iż stronie skarżącej postanowieniem z dnia 15 maja 2008r. Sąd przyznał prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W aktach sprawy znajduje się stosowne umocowanie do występowaniu przez Sądem w imieniu skarżącej, tym samym niewątpliwie strona miała realną możliwość dotrzymania tak istotnego warunku, jakim jest sporządzenie skargi kasacyjnej przez wykwalifikowany podmiot, wymieniony w przepisie art. 175 §1 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.
ar