Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 czerwca 1998 r. (...), wydaną na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./. Prezydent Miasta Ł. cofnął zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 procent alkoholu oraz piwa powyżej 4,5 procent alkoholu - typ A i powyżej 4,5 procent do 18 procent alkoholu - typ B, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie branży cukierniczej przy ul. O. w Ł., prowadzonym przez Zygmunta W. W uzasadnieniu decyzji podano, iż kontrole przedmiotowej placówki handlowej podjęto w związku ze skargami okolicznych mieszkańców na uciążliwości związane ze sprzedażą w niej napojów alkoholowych.
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 6 lutego 1998 r., podczas której stwierdzono obecność dwóch osób spożywających piwo przy stoliku ustawianym na sali sprzedażowej oraz prowadzenie sprzedaży typowych artykułów spożywczych zostało wszczęte postępowanie w sprawie o cofnięcie zezwoleń typu A i B. W dniu 10 lutego 1998 r. strona złożyła pismo adresowane do Dyrektora Wydziału Handlu, Usług i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł., zawierające w swej treści oświadczenie o możliwości wycofania z oferty handlowej artykułów spożywczych pod warunkiem potwierdzenia przez organ koncesyjny, iż prowadzenie sprzedaży tych artykułów stanowi naruszenie warunków określonych w zezwoleniach. Strona wniosła ponadto o wyrażenie zgody na sprzedaż artykułów "pierwszej potrzeby" w dni wolne od pracy.
Kolejne kontrole przeprowadzone przez upoważnionych pracowników Wydziału Handlu, Usług i Rolnictwa UM Ł. przy współudziale Straży Miejskiej ustaliły, iż mimo pouczeń i zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych strona w dalszym ciągu prowadzi sprzedaż wszystkich podstawowych artykułów spożywczych rozszerzając nawet zakres tej oferty handlowej.
Mając na względzie wszystkie okoliczności sprawy organ koncesyjny zważył, co następuje
Strona poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie nie podjęła żadnych kroków w celu wyeliminowania nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli dokonywanych przez upoważnionych przedstawicieli organu koncesyjnego. Przyjąć również należy, iż strona świadomie i w sposób ciągły naruszała warunki wydanych zezwoleń poprzez zmianę branży prowadzonego sklepu. Powoływanie się strony na nieznajomość przepisów prawa lokalnego w zakresie warunków wydania zezwolenia nie może, zdaniem organu koncesyjnego, stanowić o zmianie kwalifikacji prawnej jej działania, gdyż Wydział Handlu, Usług i Rolnictwa UM Ł., pismem z dnia 24 czerwca 1994 r. poinformował Zygmunta W. o przepisach prawa lokalnego w merytoryczno-formalnym aspekcie wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Uwzględniając tę okoliczność, pismo strony pozostawiono bez biegu. Protokół oględzin lokalu sklepowego, sporządzony w trakcie rozpatrywania wniosku strony o wydanie zezwolenia typu B, nie zawiera adnotacji potwierdzającej fakt występowania w ofercie handlowej sprzedaży artykułów spożywczych.
Należy zatem domniemać, iż strona wiedziała o warunkach, jakie muszą spełniać punkty sprzedaży ubiegające się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Informację taką zawierają również zezwolenia, które strona otrzymała. Poza sporem pozostaje fakt spożywania piwa przez klientów sklepu przy stoliku umieszczonym na sali sprzedażowej obok lady za przyzwoleniem właściciela. Organ koncesyjny odrzucił oświadczenie strony, iż krzesła i stolik są udostępnione celem konsumpcji ciastek, gdyż potwierdzony fakt konsumpcji napoju alkoholowego odbywał się w obecności personelu sklepu i kontrolujących.
Mając zatem na względzie wszystkie okoliczności sprawy, cofnięcie zezwoleń jest w pełni zasadne.
W odwołaniu od powyższej decyzji Zygmunt W. zarzucił, iż fakty w niej podane zostały wyolbrzymione i nie całkiem są zgodne z prawem. Zdaniem Zygmunta W. nie jest prawdą, że kontrolę placówki podjęto w związku ze skargami mieszkańców, a jeśli skarga taka miała miejsce to jest to prawdopodobnie pomówienie ze strony konkurencji lub wrogo nastawionych klientów. Zygmunt W. zaznaczył, iż nigdy nie było interwencji Straży Miejskiej czy Policji, co w przypadku zakłócenia porządku publicznego miałoby miejsce. Kontrola przeprowadzona w dniu 4 lutego 1998 r. nie potwierdziła faktu spożywania alkoholu w sklepie. Następna kontrola w dniu 6 lutego 1998 r. faktycznie stwierdziła spożywanie alkoholu przez dwóch panów, z których jeden pił piwo, ale nie siedząc lecz stojąc obok stolika za ladą chłodniczą. Nie jest prawdą, że osoby te piły piwo za zgodą i przyzwoleniem Zygmunta W., ponieważ w tym czasie przebywał na zapleczu zaś ekspedientka była zajęta obsługą innych klientów, piwo podała zakapslowane. Kolejne kontrole w dniu 5 i 24 kwietnia nie stwierdziły w sklepie osób spożywających alkohol. W miejscu widocznym umieszczona jest tablica o zakresie spożywania alkoholu i piwa w sklepie.
Zdaniem Zygmunta W. w pouczeniu zezwolenia typu B - punkt E ust. 4 - nie zabrania się sprzedaży artykułów spożywczych w sklepie branży cukierniczej.. Nadto organ koncesyjny nie odpowiedział na pismo Zygmunta W. z dnia 10 lutego 1998 r.; dopiero podczas kontroli w dniu 24 kwietnia 1998 r. zalecono wyprzedaż artykułów branży spożywczej, co odwołujący się czyni. Nieprawdą jest, że Zygmunt W. rozszerzył ofertę artykułów spożywczych. Zygmunt W. wniósł o uchylenie decyzji o cofnięciu zezwoleń typu A i B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia 19 sierpnia 1998 r. (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zezwoleniami (...) z dnia 31 października 1996 r. organ I instancji zezwolił Zygmuntowi W. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 procent alkoholu oraz piwa powyżej 4,5 procent alkoholu i powyżej 4,5 procent do 18 procent alkoholu w sklepie branży cukierniczej położonym w Ł. przy ul. O. w okresie od 1 listopada 1996 r. do 30 listopada 1998 r.
W czasie kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli organu I instancji i Straży Miejskiej w dniu 6 lutego 1998 roku w sklepie cukierniczym położonym w Ł. przy ul. O. stwierdzono obecność dwóch osób pijących piwo w sklepie przy stoliku wystawionym na sali sprzedażowej. Ponadto w sprzedaży znajdowały się artykuły spożywcze: mleko i jego przetwory, tłuszcze, jaja, śledzie, konserwy rybne.
Do protokołu z oględzin, w którym wpisano uwagę w wszczęciu postępowania w sprawie o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych Zygmunt W. wpisał wyjaśnienie, że stolik wstawił, by klienci mogli zjeść przy nim ciastka.
Kolejne kontrole w sklepie przeprowadzono w dniach 5 i 24 kwietnia 1998 r.; stwierdzono, że nadal w sprzedaży znajdują się artykuły spożywcze: mąka, cukier, kasze, olej, margaryna, konserwy rybne, przetwory mleczne, masło, makaron, przetwory warzywno-owocowe.
Do protokołu z dnia 24 kwietnia 1998 r. Zygmunt W. wniósł uwagę, że nie otrzymał odpowiedzi na pismo skierowane do organu I instancji w sprawie sprzedaży artykułów spożywczych, a od 3 miesięcy jest nachodzony kontrolami.
W aktach sprawy nie ma odpowiedzi organu I instancji na pismo Zygmunta W. z dnia 10 lutego 1998 r., ale jest pismo (...) z dnia 24 czerwca 1994 r., w którym zacytowano przepisy uchwały Rady Miejskiej (...) z dnia 27 października 1993 r. dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych. Przepisy te są powołane w zezwoleniach na sprzedaż napojów alkoholowych.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.
Rada Miejska w Ł., działając na podstawie art. 12 ww. ustawy, w dniu 27 października 1993 r. podjęła uchwałę w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Ł. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oraz ustalenia dla tego obszaru liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz ustalenia dla tego obszaru liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu /z wyjątkiem piwa/ przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży /Dz.Urz. Woj. Ł. nr 11 poz. 113/. Właściciele sklepu, którzy otrzymali zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych są zobowiązani do bezwzględnego przestrzegania przepisów ww. ustawy i uchwały Rady Miejskiej.
Zygmunt W. już w 1994 r. otrzymał wyciąg z uchwały Rady Miejskiej i wiedział, jakie warunki muszą być spełnione, by mógł otrzymać zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie branży cukierniczej. Przepisy tej uchwały są powołane w udzielonych zezwoleniach. Zarzuty skierowane do organu I instancji, że nie został poinformowany, jakie artykuły może sprzedać w sklepie, są całkowicie nieuzasadnione.
Zygmunt W. prowadzi sklep branży cukierniczej, która ma salę sprzedażową o pow. 22 m2 i zezwolenia są wydane właśnie dla sklepu tej branży, a nie dla sklepu branży spożywczej, którego sala sprzedażowa musi mieć co najmniej 45 m2 lub co najmniej 30 m2, jeśli zlokalizowane są na obszarach pozbawionych rozwiniętej sieci handlowej.
Zygmunt W. wystąpił o udzielenie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie branży cukierniczej, zobowiązany był więc przestrzegać warunków określonych w zezwoleniu.
Mimo kilkakrotnych kontroli i ostrzeżeń, że zezwolenia mogą być cofnięte, Zygmunt W. nie zastosował się do zaleceń przedstawicieli organu I instancji i Straży Miejskiej.
Z tych względów organ I instancji na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230/ cofnął udzielone w dniu 31 października 1996 r. zezwolenia. W decyzji organu I instancji jest oczywisty błąd pisarski, bo powołany został art. 18 pkt 2, ust. 6, a powinien być powołany - zgodnie z treścią uzasadnienia decyzji pkt 4 ust. 6 art. 18 ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zygmunt W. zarzucił naruszenie art. 107 par. 1 i par. 3, art. 7, art. 77 par. 1 Kpa, art. 18 ust. 6 pkt 2 i 4 oraz art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego okoliczności posiadania w sprzedaży różnego asortymentu nie mogły obciążyć strony, bowiem skarżący w dniu 10 lutego 1998 r. wystąpił do Wydziału Handlu i Usług (...) z prośbą o wskazanie, czy sprzedaż artykułów wyszczególnionych w protokole z kontroli w dniu 6 lutego 1998 r. jest zabroniona i o wskazanie podstaw prawnych. Uchwała Rady Miejskiej z dnia 27 października 1993 r. w par. 10 pkt 14 określa, że branża sklepu zostaje określona poprzez udział danego rodzaju towarów w wypełnieniu powierzchni wystawienniczej na sali sprzedażowej.
Brak jest zatem w treści uchwały wyliczenia asortymentu, którym skarżący może handlować, natomiast wśród powierzchni wystawienniczej występowały produkty cukiernicze, zgodnie z branżą.
Zarzuty zatem organu I instancji "zostały postawione bez wskazania podstaw prawnych i takowych zresztą nie ma".
Brak precyzji zapisów uchwały nie może wywoływać negatywnych skutków dla skarżącego. Organ I instancji nie starał się wyjaśnić okoliczności sprawy.
Skarżący jednoznacznie stwierdził, że piwo nie zostało podane do spożycia i nie może ponosić odpowiedzialności za fakt, że osoba, która zakupiła towar, otworzyła go w sklepie.
Pominięcie tych okoliczności przez organy I i II instancji, istotnych dla wyjaśnienia sprawy, stanowi naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 Kpa.
Skarżący składając odwołanie, powołał szereg okoliczności, w jakich doszło do stwierdzenia przez organ I instancji o spożyciu piwa na terenie placówki, których organ II instancji nie wyjaśnił, chociaż zgodnie z treścią art. 136 Kpa, winien przeprowadzić to postępowanie we własnym zakresie.
Skarżący nie jest w stanie ustalić, co tak naprawdę stanowiło podstawę prawną cofnięcia przedmiotowych zezwoleń.
W tym stanie zdaniem skarżącego, decyzje zaskarżone są wadliwe, nie zaistniały przesłanki do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nadto, odnośnie zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów procesowych oraz art. 18 ust. 6 pkt 2 i art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Kolegium stwierdziło, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone starannie i wnikliwie.
Zygmunt W. w czerwcu 1994 r. otrzymał od organu I instancji wyciąg z uchwały (...) Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 października 1993 roku w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Ł. miejsc sprzedaży napojów alkoholowych oraz ustalenia dla tego obszaru liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu /z wyjątkiem piwa/ przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży /Dz.Urz. Woj. Ł. nr 11 poz. 113/. Obowiązany więc był do przestrzegania warunków podanych w zezwoleniach na sprzedaż napojów alkoholowych. Strona otrzymała zezwolenia w dniu 31 października 1996 r., na odwrocie których zamieszczono wyciąg z cyt. uchwały Rady Miejskiej i ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./. Nie może Zygmunt W. obecnie zarzucać organowi I instancji, że nie został poinformowany o podstawowych przepisach prawa lokalnego. Obowiązkiem osoby prowadzącej sprzedaż napojów alkoholowych jest znajomość przepisów prawa i ścisłe ich przestrzeganie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./, sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży, może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta lub burmistrza /prezydenta/, po zasięgnięciu opinii zarządu gminy.
Zgodnie zaś z ustępem 6 pkt 4 artykułu 18 powołanej wyżej ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 cofa się w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu.
Z brzmienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było rozróżnienie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu od zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, a tym samym użyte w udzielonym zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych sformułowanie "przeznaczonych do spożycia na miejscu" lub "poza miejscem sprzedaży", stanowi immanentną część udzielonego zezwolenia i niezmiernie ważny warunek zezwolenia, ale nie jedyny.
Warunki zezwolenia określają zakres udzielonego zezwolenia, a więc pozwalają sprzedawcy na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie określonym w tym pozwoleniu.
Przekroczenie zakresu udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oznacza naruszenie warunków określonych w zezwoleniu i uzasadnia zastosowanie art. 18 ust. 6 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy.
Sprzedawca otrzymując zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest obowiązany do takiego zorganizowania sprzedaży, a zatem jest zobowiązany podjąć wszelkie czynności dozwolone prawem, aby uchronić się przed naruszeniem warunków sprzedaży.
Sprzedawca dopuszczając się choćby niedbalstwa czy też lekkomyślności, ponosi konsekwencje za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu.
Ustawa z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ jest ustawą rygorystyczną i tylko ścisłe przestrzeganie jej przepisów może zapewnić osiągnięcie celów ustawy.
W tym miejscu wskazać należy, że podstawę cofnięcia zezwolenia na mocy art. 18 ust. 6 pkt 4 powołanej wyżej ustawy, może stanowić nawet jednorazowy przypadek naruszenia warunków określonych w zezwoleniu - w odróżnieniu od podstawy przewidzianej w art. 18 ust. 6 pkt 2 tejże ustawy, w którym to jest mowa o powtarzającym się zakłócaniu porządku publicznego w miejscu sprzedaży. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż nie jest w stanie ustalić "co tak naprawdę stanowiło podstawę prawną cofnięcia zezwoleń".
Wprawdzie organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 6 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy lecz przytoczył okoliczności faktyczne, które świadczą o spełnieniu przesłanek prawnych, określonych w art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do zaistnienia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia udzielonych zezwoleń, przy czym jednoznacznie wskazał jako podstawę prawną ich cofnięcia art. 18 ust. 6 pkt 4 tejże ustawy. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że działanie skarżącego wypełniło hipotezę art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ odwoławczy wnikliwie i wszechstronnie ustalił okoliczności sprawy w świetle tak przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jak i prawa lokalnego. Organy administracji publicznej obu instancji wyraźnie zaakcentowały, iż Zygmunt W. "zmieniając" branżę sklepu naruszył warunki zezwoleń, o których to warunkach był pouczony. Jak zasadnie wskazały organy obu instancji skarżący otrzymał zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - w sklepie branży cukierniczej.
Warunek ten jednoznacznie wynika z treści zezwoleń. W obu zezwoleniach użyto sformułowania "wyłącznie w sklepie branży cukierniczej". Sformułowanie to nie może budzić żadnych wątpliwości. Zygmunt W. określił branżę prowadzonego przez siebie sklepu - sklep branży cukierniczej - we wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych /typ A i typ B/.
W pismach z dnia 24 czerwca 1994 r. Wydział Handlu, Usług i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. poinformował Zygmunta W. o trybie wydawania zezwoleń i konieczności spełnienia przez wnioskodawcę warunków określonych w uchwale (...) Rady Miejskiej w Ł. z dnia 27 października 1993 r. Organ podał numery telefonów i numer pokoju pracowników Wydziału, którzy udzielają wyjaśnień w tym zakresie. W piśmie z tej daty zawarto też wyciąg ze wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej i wyraźnie podkreślono, że do najważniejszych zasad - warunków wydawania zezwoleń zalicza się "kryterium powierzchni sali sprzedażnej oraz branży sklepu".
Wyciąg z ww. uchwały i dane dotyczące uchwały zawarto również w pouczeniu umieszczonym na odwrocie zezwoleń. Organ I instancji, orzekając o cofnięciu zezwoleń, podkreślił, a w zasadzie przypomniał skarżącemu, iż inne warunki winna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie branży cukierniczej a inne osoba ubiegająca się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie branży spożywczej.
Także organ odwoławczy wskazał, iż od osoby prowadzącej sklep branży spożywczej wymagane jest spełnienie dodatkowych warunków, a zatem warunków których nie wymaga się w przypadku prowadzenia sklepu branży cukierniczej.
W tym stanie prawnym zmiana branży sklepu wyraźnie określonej w wydanym zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych /tutaj branża cukiernicza/ na branżę sklepu obwarowaną bardziej rygorystycznymi wymogami dla uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wypełnia znamiona nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu, o jakim mowa w art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./.
Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do obejścia prawa tj. przepisów regulujących zasady wydawania tych zezwoleń.
Skarżący nie kwestionuje prowadzenia sprzedaży artykułów spożywczych, lecz żąda podania przez organ przepisów zabraniających sprzedaży artykułów spożywczych. W kontekście zamieszczonych powyżej rozważań, należy podzielić stanowisko organów, iż stosowne przepisy wskazano /pisemnie/ skarżącemu przy ubieganiu się o wydanie zezwoleń. Nie ulega też wątpliwości, iż artykuły sprzedawane w sklepie skarżącego, takie jak: konserwy rybne, przetwory owocowo-warzywne, śledzie, tłuszcze, przetwory mleczne, makaron, zupy, cukier, kasze, jaja, nie należą do wyrobów cukierniczych.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.