Uzasadnienie
II SA/Łd 236/16
Uzasadnienie
S.P. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 grudnia 2015 r., II SA/Łd 274/15 o odrzuceniu skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem sieci kanalizacyjnej.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 kwietnia 2016 r. skarżący oraz pełnomocnik skarżącego (ustanowiony z urzędu w sprawie o sygn.. II SA/Łd 274/15) zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.
Pismem z dnia 4 maja 2016 r. adw. T. C. poinformował Sąd, że nie może nawiązać kontaktu ze skarżącym i wnosi o zwolnienie go z obowiązku reprezentowania skarżącego z urzędu. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa w przedmiotowej sprawie, w tym również kosztów zastępstwa w postępowaniu zażaleniowym w sprawie o sygn. akt I OZ145/16, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w żadnej części.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie Referendarza sądowego w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnik strony udzielił pomocy prawnej skarżącej, bowiem nie dokonał żadnej czynności w postępowaniu przed sądem w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Łd 274/15. Natomiast wynagrodzenie za czynności w postępowaniu zażaleniowym w sprawie o sygn. I OZ 145/16 zostało wnioskodawcy przyznane postanowieniem St. Referendarza sądowego z dnia 13 maja 2016 r.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG