Uzasadnienie
W skardze z dnia 6 grudnia 2001 r. Skarżący Anna W. i Stanisław W. zakwestionowali decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 3 października 2001 r. w sprawie (...) o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji nakazującej rozbiórkę podjazdów i chodnika wykonanego na działce przy ul. B. 10 w T. M. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 4 października 2001 r. (...).
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę na decyzję organu administracji publicznej wnosi się bezpośrednio do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący niewątpliwie uchybili temu terminowi wnosząc skargę po upływie ponad 2 miesięcy od daty doręczenia im odpisu kwestionowanej decyzji.
Zatem skarga spóźniona podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA.
Decyzją z dnia 28 sierpnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. M. nakazał Stanisławowi W. rozbiórkę podjazdów i chodnika wykonanych z kostki brukowej na działce przy ul. B. 10 w T. M. Po rozpatrzeniu odwołania Anny W. i Stanisława W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia 3 października 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Skarżący Anny W. i Stanisław W. wnieśli o uzupełnienie w trybie art. 111 Kpa decyzji nakazującej im rozbiórkę podjazdów i chodnika wykonanych z kostki brukowej podnosząc, że istnieją poważne wątpliwości co do zakresu prac rozbiórkowych objętych nakazem. Zdaniem skarżących z decyzji organów obu instancji nie wynika jednoznacznie, czy nakaz rozbiórki odnosi się do robót wykonanych na działce stanowiącej ich własność /nr 289/, czy również do prac wykonanych na działce oznaczonej w ewidencji numerem 294.
Postanowieniem nr 238/2001 z dnia 12 listopada 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia 3 października 2001 r. Zdaniem organu odwoławczego wątpliwości podnoszone przez małżonków W. są bezzasadne. Treść rozstrzygnięcia organu I instancji jest na tyle precyzyjna, że pomimo braku oznaczenia numerów ewidencyjnych działek, nie powinno być żadnych wątpliwości, co do zakresu prac rozbiórkowych objętych nakazem. Zatem brak podstaw do uzupełnienia decyzji w trybie art. 111 Kpa.
W skardze z dnia 7 grudnia 2001 r. Anna W. i Stanisław W. zakwestionowali postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 12 listopada 2001 r. W uzasadnieniu skargi ponowili argumentację zawartą we wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd ten sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem /legalności/ działalności administracji publicznej /art. 21 ustawy o NSA/. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie i na inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa /art. 16 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy o NSA/ i bezczynność organu w tych sprawach a także na inne czynności określone w art. 16 ust. 1 pkt 5 7 i ust. 2 powołanej ustawy.
Oceniając dopuszczalność zaskarżenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 12 listopada 2001 r. wydanego w trybie art. 111 Kpa ocenić należy, czy zaskarżone postanowienie mieści się katalogu czynności administracyjnych, które mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 111 Kpa może być rozważana jedynie w aspekcie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o NSA. Stosownie do tego przepisu zaskarżone do sądu administracyjnego mogą być wyłącznie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę, co do istoty.
W ocenie Sądu kwestionowanego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z tych kategorii. W szczególności brak wyraźnego wskazania w art. 111 Kpa dopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia tak jak to ma miejsce choćby w art. 113 par. 3 Kpa. Postanowienie takie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Postępowanie w przedmiocie żądania strony uzupełnienia rozstrzygnięcia nie ma cech samoistnej sprawy /J. Borkowski Kodeks postępowania cywilnego; Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, 3 wydanie, Warszawa 2000, str. 467/. Zatem rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest samoistnym rozstrzygnięciem co do istoty sprawy.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że niedopuszczalne jest odrębne zaskarżenie postanowienia wydanego w trybie art. 111 Kpa. Strona niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia /pozytywnego lub negatywnego/ może je kwestionować w ramach skargi na rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy o NSA odrzucił skargę jako niedopuszczalną.