Uzasadnienie
II SA/Łd 242/12
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi L.R., B.R. i R.J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł organ, zaś odpowiedzi na skargę kasacyjną udzielił pełnomocnik B.R., ustanowiony z urzędu – adw. A.K., żądając jednocześnie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W piśmie z dnia 24 marca 2014 r. adwokat A. K., podtrzymując zgłoszony uprzednio wniosek wniósł o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej i zwrot niezbędnych wydatków poniesionych w związku ze stawiennictwem na rozprawie w kwocie 61,80 zł za przejazd pociągiem na trasie Ł. – W. – Ł. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną, przy czym do ustalania wysokości wynagrodzenia przyjmuje się zasady analogiczne jak przy skardze kasacyjnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 461), którego przepis § 19 stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna stanowiąca podstawę obliczenia wysokości wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu wynosi 240 złotych, zatem w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, to kwota 180 złotych. Ponadto orzeczono o zwrocie niezbędnych wydatków związanych z opłatą za przejazd na trasie Ł. – W. – Ł. w wysokości 61,80 złotych.
Odnosząc się do żądania wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej, należy stwierdzić, że analiza treści odpowiedzi na skargę kasacyjną uprawnia do stwierdzenia, iż nie jest ono uzasadnione ani nakładem pracy, ani żadnymi innymi okolicznościami. Referendarz sądowy nie dopatrzył się podstaw do podwyższenia stawki minimalnej za czynność w postaci sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Wobec powyższego wniosek o przyznanie wynagrodzenia w wyższej wysokości nie mógł zostać uwzględniony.
O wysokości wynagrodzenia orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG