Uzasadnienie
II SA/Łd 242/13
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K.Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Następnie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. tut. Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy m.in. poprzez ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata.
W piśmie z dnia 30 października 2013 r. pełnomocnik ustanowiona z urzędu wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego udzielonego skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w żadnej części.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. tut. Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jako spóźniony.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie Referendarza sądowego w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnik strony udzielił pomocy prawnej skarżącemu, bowiem dokonana czynność – złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi - nie okazała się efektywną formą pomocy prawnej, co znajduje odzwierciedlenia w treści postanowienia z dnia 19 listopada 2013 r.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG